. این  واژه ی  زیبای  سخن   بیش  ز  قند است 

                    اسمان شعر و غزل  بزودی  بروز  خواهد  شد 

                               منم  روزی   گلی  بودم  

      . خلیج (((((((((((((((((((((((((((((( ز یبا ی  فارس  )))))))))))))))))))))))))))))))))) ما نا ست 

          .  این  واژه ی زیبای سخن بیش ز قند  است 

                           .  اهنگ  وصال 

و ین حکایت  به  عبارت  نتوان  گفت  به  دوست

                                                            که  دلی  دارم و  اندر پی یک سلسله  موست

چشم دل   در  بر  او   رفته  و   چشمان   سرم

                                                       چشمه ای چون نبود ؟جاری ازین چانه چو جوست

نزنم      تا   بزند    او    دمی     اهنگ    وصال

                                                          داد  هجران که  تو منصوری و  دل  عربده جوست

  این   غزل  ده  بیت   است

                              . هلال  ابرو 

                                    غزلی   ملمع   و هشت  بیت  است

الی  محبوبنی  عن   حالنی  ذکر اللیالی

                                                                فذکری  کالغریب    مفلس   افسرده حالی

وگر  زیبا   رخان  را  باشدی  بر   احتیالی

                                                                فقل منصورک عن عشقها فی الاشتعالی

                                فرجام  جام 

کمان      ابرویت     دل    را    فنا     کرد               دگر  چشمت  ببین  با ما  چه ها کرد ؟

عجب    کاری   شده    چشمم    بدیده               ولی     بد بخت    دل    را  مبتلا    کرد

بیا   منصور  و     بر      راه     دگر   شو                از  او    بگذر   که  دل  بس  ماجرا  کرد

این   غزل   هم   یازده  بیت   است

و  با   یک   رباعی   از  منصور   تا  دیداری   دگر  بار   خدا   نگهدار

در  سینه ی   ما  بار  غم   اندوخته اند

                                   بر قامت  دل    لباس   غم    دوخته اند

انان  که   چنین  جفای   بی حد کردند

                                    نی خانه ی  ما   بلکه خود افروخته اند

                                                                                                 منصور 

            . این  واژه ی  زیبای سخن بیش  ز قند است

      .  صلای  مستان تضمینی برغزلی از سعدی شیرازی

               آنکه   بر  مستان  صلائی   می زند

                                                              یا که مستی دست و پایی می زند

               مطربی   هم   گر  نوائی   می زند

                                                               جملگی   دم  بر  خدایی   می زند

                                        بلبلی  بی دل  نوائی  می زند

                                        باد   پیمایی   هوایی  می زند

              ور  گدایان   جز   نخوانندی    خدای

                                                              پادشاهان   را   گدا  شد   رهنمای

              کاروان   عشق   اگر  شد بی درای

                                                              عشق و در دل برنشستی بیصدای

                                     کس نمی بینم ز بیرون  سرای

                                     و  اندرونم   مرحبائی  می زند

            چونکه  مهر  اید  رود  در تار و پود

                                                                خرمن  دل   سوزد از  بود و  نبود

           و آن  زمان افتد به  اقصای  وجود

                                                                سر بخاک افتد  کند بر  او سجود

                              اتشی دارم  که  می سوزد وجود

                              چون بر  او  باد  صبائی   می زند

                       این  تضمین  بیست  و چهار  بیت  است

                .  اگر  من  جای  گل  بودم 

شبی  سرد   و  زمستانی

             و   یا    کولاک  و      بارانی

                                  اگر   من  جای   گل  بودم

درون  لانه  ی    یک  بلبل  سر   در  پر  تنها

و  یا در خانه ی  یک  عاشق دلداده ی رسوا

خودم  را هست  میکردم

                                  دلش   سرمست می کردم

                                                                               اگر من  جای  گل بودم

برای  کودکی  تنها     بدون  مادر و بابا       یتیمی  یکه  در دنیا

بدستش  پرپر  و  بویم  بکفش  پاره اش تا  هست    می کردم

در آن  دستان  بی مادر     ز فقر و گشنگی  لاغر 

دو  صد   جانم   فدای  لحظه ای   ز آن  شصت   می کردم 

                                                                      دلش  سرمست  می کردم

و  یا  بر   گردن  یک  کودک   تنهای  بی   بابا 

خودم   آویز  می کردم  

                               چه  حلق  آویز می کردم     

                                                                     دلش  از بوی خود  لبریز  می کردم

                                                                     بجای  بودن   بابا   چه   گل  ناچیز می کردم

اگر منصور بیدل  یک گلی باشد خداوندا   چه  میگردد ؟

ز الطافت    که   حتی   ذره ای    هم  کم    نمی گردد

خدایا   رحمتی  فرما

                         الهی  فرصتی  فرما

                                   مرا  هم   رخصتی  فرما

                                                              گلی  باشم

برای  شادی  و  وصل دلی   یا  بلبلی  باشم

برای  کودکی حتی دمی  شور آوری    باشم

چه  می گردد ؟

                      که  گل هم مرهمی  گردد ؟

                                                                      ز  لطفت  کم  نمیگردد

                                        این  سروده  ای  است   بلند

                           .  شکار  دل 

           ما   نکو  را  که نکوهیده   ندیدیم   زیار

                                                          ور بدارم  بکشد  در  بر  او  شد    پندار

           من و   منظور ندارم   بجز   از دیدن  یار

                                                          گر حضورش  بحصول اید  و منصور کنار

          مردم چشم وی ام گشته چنان مردم دار

                                                        کارش افتاده  کمانی  و به تیری و شکار

                                 این  غزل  هشت  بیت  است

  با  مطلعی از یک غزل شما عزیزان را  به دادار  بی یار سپرده  تا درودی دگربار بدرود

اب  حیوان  گر سکندر  اندر آن  ظلمت ندید

                                                         روز روشن از لب لعلت که ان بتوان چشید

                                      توجه 

نظر  به اینکه  اشعار  این  وبسایت  اخیرا  بدون  ذکر نام  شاعر  و  منبع  در  موارد  متعدد

مشاهده   گردیده   و   از   طرفی  دوستان   عزیز  و  همراهان  گرامی  و بزرگوارم   مایل

به  مطالعه ی  ابیات  بیشتری  از  هر  سروده  می باشند  از  این  پس  حداکثر  سه بیت

در  معرض  دید  عموم  و  ابیات  بیشتر  جهت  دوستان  عزیزی که  با  نظرشان  خانه ی

نظرات  اسمان  شعر   را مزین میفرمایند  خصوصی   نگاشته  خواهد شد تا  هم  موجب

مراوده ی   بیشتر  و  هم   در  معرض  دید  همگان   قرار نگیرد   لذا  از  دوستان   عزیزم

تقاضا   دارم   در   صورتیکه   در    این  مورد   پیشنهادی   دارند    لطفا   مرقوم  بفرمایند

هم چنین  کاربران   محترمی   که   در  تالارهای   گفتمان   اینترنتی   خصوصا   تالارهای

  !  -  مشاعره   تالارهای   نیک  صالحی

 ۲  - مشاعره  ما  یوزارسیف  هستیم

 ۳ - مشاعره   تالار  مهندسان

 ۴ -  مشاعره  کلبه  موزیک

 ۵ - مشاعره   دهکده

 ۶ - مشاعره  کلوب  فریاد

 ۷ - کانون  گفتمان  قران

 ۸ - مشاعره  مدیر  ده  هزار  پستی

 ۹ - سایت  تبیان

 ۱۰ - زیباترین  اشعار  عاشقانه 

 ۱۱ - دیوان  خندان

 ۱۲ - تالار  گفتمان   شعرا  و  عرفا 

 ۱۳ - تالار  تبادل  نظر  پرنیان  مشاعره

 ۱۴ - مشاعره  کلوب  مصطفی

 ۱۵ - تالارهای  عمومی  عاشقانه ها

 ۱۶ - ثبت نام ازدواج موقت و دوست یابی

 ۱۷ - کلوب  مینا  جعفری  دنیا

 ۱۸ ـ انجمن  تخصصی   شعر  امانی  کامیاب

 ۱۹ - انجمن  و   تالار   گفتمان   پر نیاز 

 ۲۰ - کلوب   گفتمان   سنور مرز

 ۲۱ -  تالار  گفتمان   دهستان   گلاب   ازوار

 ۲۲ -  تالار  گفتمان  امیر  ارسلان    و   . . . .

  اشعار   این     وبسایت    را     نقل   می کنند  محبت   فرموده  منبع  و  نام شاعر را

درج   بفرمایند  زیرا  بیشترین  اشعار این وبسایت  در تالارهای گفتمان اینترنتی  و سپس

وبلاگهای    شخصی     بدون    نقل   منبع    و    نام  شاعر   مشاهده   گردیده  است

در      غیر        این       صورت          موضوع            قابل         پیگیری     می باشد

سعی ام این بود   که  بیشم  ببرت  بنشینم 

                                                       ولی   از   بخت   بدم    پای  دگر     می بینم

هر   چه    کردم    بگریزم     ولی   انگار  نشد

                                                       یادت     آخر    مگرم    دل   بدهد     تسکینم

و با  تشکر از سایت     نی نی سایت        موج  مثبت        فری  خانم  عزیز  و گرامی

که    محبت      فرموده اند   و      اولین  نفری      هستند    در     تالارهای    اینترنتی

اشعار  اینجانب  را   با نقل ذکر نام شاعر  درج  نموده اند   از  ایشان  بسیار  سپاگزارم

                                                                                                                             منصورگروسی 

              . خلیج  ((((((((((((((((((((((((زیبای  فارس ))))))))))))))))))))))ما نا ست

       . این  واژه ی   زیبای   سخن   بیش  ز قند   است 

                           .  ناوک  دلدار 

مژده    بازم   خبر  از  ناوک    دلدار  آمد

                                                       مرهمی بهر  من و    این  دل بیمار  آمد

آنکه  هر دم   ببرم  جور و  جفا میفرمود

                                                      چه شد اینگونه سرم مست بکردارآمد ؟

کرمی باز  بفرما  که چو  منصور و   خیال

                                                       هرکه  ناوک  بدلش  خانه ی  خمار  آمد

این غزل  ده  بیت  است

                            غزل  بعد  مطرب  طرب

مطربا  راه  دگر  زن  که  دلم  شور افتاد

                                                       اشک درماندگی از دیده ی منصور افتاد

تو که  دائم به غمی  راه طرب  را  بنواز

                                                      کی ز تنبور  تو  دل واله و مسرور افتاد  ؟

ره دیگر بنواز ای همه سرمست و خراب

                                                       زخمه ات از طرب و  شادی دل دور افتاد

این غزل  دوازده بیت است

                      . چشم  نرگس 

ایکه بی کحل کحیلی  و تو بی وسمه وسیم

                                                رخ  زیبات   نشاید     که  کنم   من   ترسیم

دل دیوانه   چه دانست   بر آن روی   چو ماه

                                                نه که درمان بودش  بلکه زبن  گشته سقیم

گر که منصور  غزلخوان  تو شد  در همه عمر

                                               زآنکه  بر خلق  چو رویت  شده   ایام   عقیم

سقیم  :  بیمار

عقیم : نازا

کحل : سرمه

کحیل : سرمه کشیده

این   غزل  ده بیت  است

تا درودی دگر باره  برای تمامی عزیزان هموطن و فارسی زبانان محترم ارزوی شادی میکنم

                                                                                                                                              منصور 

     . این  واژه ی   زیبای     سخن   بیش   ز  قند   است 

    یا نسیم الصبح    اخبرنی   و  عمری  منتهای

                                                             کشتی  عمر  مرا   شد  بی خدائی   نا خدای

     حالتی مغموم   روحی عن  فراق  فی البلای

                                                               درد دل دارم همه شب از غمش من با خدای

    عندلیبی خواند و بلبل رفت و بوم آمد به جای

                                                              در عجب اینم که بومی خود بخوانندی  همای

    با که گویم   درد دل  در محضر  این ناخدای ؟

                                                        نی که مهری نی که عشقی نی خدایش رهنمای

   یار ما  نازش  کجا باشد  چنین  با من  چرای ؟

                                                            یک  دمی  راه  تحمل     وانگهی  ره   بر جفای

این غزل  ده  بیت است                                                                             منصور  

                                           جام و شراب

    برو   ای   زاهد و  بر جام می ام  خرده  مگیر

                                                             تو  رهت  شد  به  ریا      من  نروم  بر    تزویر

   تو به خلوت  که   چنانی  به چنین راه  چرا  ؟

                                                             چه شود  گر  که  بری  ره  به   مقام  تدبیر  ؟

   و آن بهشتی که تو گویی ببر ما  که  چراست

                                                              خالق  از  روز  ازل    کرده    بهشتم     تقدیر

   آنکه  دادست  مرا   از  ازلم   جام  و   شراب

                                                              به بهشتم که چنین  است  منم  بر تکفیر  ؟

   این  غزل   نه  بیت  است                                                                          منصور  

    تمامی  اشعار  مندرج  در این  وبسایت  از  سروده های  منصور گروسی است     از  دوستان عزیز و  کاربران    گرامی

    تقاضا    میشود   و    شایسته    است       که    در   صورت    نقل    سروده ها     منبع    و   لینک      انرا     بنگارند

                      .  و  نیکوست  نظر  خودتان  را  راجع  به  اشعار  بیان  فرمایید 

                            غزل   بعد   (( مطرب  طرب ))

      . خلیج (((((((((((((((((((((((((((((((((ز یبا ی فارس ))))))))))))))))))))))))))))))))ما نا ست

   . این    واژه ی     زیبای     سخن   بیش    ز قند   است

      آنکه   این   روی  تو  را  جلوه ی  فروردین  داد

                                                          صبر  و   آرام   تواند   به  من    بی  دین   داد

      سخت عجب مانده سرم بر سر این سر وجود

                                                          راحت  زخم   مرا   مرهم   درد   آگین      داد

      گرچه  در چنبر  زلف  و  به  کمندت  نه  کمند

                                                          ولی  انگار    گدائی    به  من   مسکین  داد

       و ر  غزل  داد  به  منصور و   ترنم    به  خیال

                                                          به تو بوی گل و هم  نرگس و هم نسرین داد

      گر جمال  تو جمیل است و  خیالم  چو  خلیل

                                                         آتش افتاده  بر آن    سر  به  چنین  بالین داد

     دلم  از گل   نبود   بهر  تو   سالی    به  وصال

                                                    بنشیند   رخ  تو   سر   به   چنین     تمکین  داد

                        با  عرض   پوزش    از    تمامی    دوستان    عزیزم    به   علتی    که    می دا نید

                                      برایم  مقدور نیست  تمامی  غزل  را  در وبلاگ  درج   نمایم

                               در  بین خلایق خداوند  جمیل  زیباترین  صورت را به انسان عطا  فرموده

                              که  اگر  صد چند ین  هم  برای این صورت  سروده شود  بازم  کم  است

                             نظر  شما  موجب  می شود  تا  منصور غزلهای بیشتری در وبلاگ بنگارد

                   این  غزل  تا  هنگام نگارش  به  پا نز ده  بیت  رسید              منصور 

                     غزل بعد ( (  ناخدای بی خدا ) )

   .  این   واژه ی   زیبای   سخن   بیش   ز قند  است

مگرم   دست   قضا   باز   گذاری   بکند

                                                          دیده  را تر  بشود   چاره  ز کاری   بکند

غم مخور بلبل  زیرک که سرت در پر غم

                                                          گل  کنارت  بدمد    برگ   چناری   بکند

نفسم  راست نیاید  که گره  بر آه است

                                                         خوشم از ساقی  اگر قول و قراری  بکند

دانم این غم بدلت  همچو که منصور نشست

                                                        بر  سر   شاخ   گل    آواز  هزاری   بکند

این  غزل  ده  بیت  است                                                               منصور 

                                                                       غزل بعد

                                 غزلی  از دل بر خاسته

                             ((  جلوه ی   فروردین  ))

                                    دوازده بیت است  

  د وست عزیز نظر شما موجب میشود تا منصور از سروده هایش بیشتر در وبلاگ بنگارد پس نظر یادتان نرود

          این   واژه ی    زیبای  سخن  بیش  زقند   است 

عشق  و  شهوت  به  هم  انگار  نیاید  ز قدیم

                                                            دل  عاشق   نشود   بر  در  شهوت    تسلیم

تن    سیمینت   اگر  بر    درم    آید      ز  وفا

                                                             جان  دهم  بر سر  آن  سیم  و  لکن ز نسیم

دارم    امید   بیارد   خبری      همچو    کلیم

                                                             گر چه  لالم  من  از  آن  لاله ی رویت   تکلیم

نکنم      تا   که   بیابم    رخ     زیبای    نگار

                                                            عاشقم  بر  سر    کویت    منم  افتاده  مقیم

این   غزل  یازده  بیت  است      غزل بعد (( اواز هزار ))                   منصور  

             این  واژه ی  زیبای  سخن  بیش   زقند   است

بر  لب   آمد  جان  و    لب  جانانه  را بر خود  ندید

                                                          کز  همه    ببریده ام       اما     ز  تو   نتوان   برید

گر چه او  ما  را به هیچ   اندر همه   عالم  فروخت

                                                          ما دل  او  را  به  عالم     کی    توانستی    خرید

در  خمار  چشم   اویم    مستی ام    رفته  ز یاد

                                                           شاخی  از گل  دارم  و   دل  بر  کجا   شاید  پرید

سعی ام این  بود  و  نگویم   درد دل  را  با تو یار

                                                           بر دهان  شد جان و  طاقت بر سر طغیان  رسید

بس  سخن  آمد  زمنصور و  بسی  بر نظم  شد

                                                            لکن  او  دل  برده و    دل    بهر  او    باید   طپید

این غزل  چهار ده  بیت  است                                                                     منصور  

                                           غزل   بعد   (( سیم  و  نسیم ))

                                  عشق و  شهو ت  به هم انگار  نیاید  ز قدیم

                                  دل  عاشق  نشود  بر  در   شهوت    تسلیم

        این   واژه ی   زیبای   سخن    بیش   ز  قند   است 

اشکم  از دل  چو  جدا گر  بشود  مغبونست

                                           چه کند دل که  بر آن روی تو بس  مفتونست

آهی  ار می کشم   از  چاه زنخدان   تو شد

                                           گر چه گلچهره توئی  گل ز رخت در خونست

گل پر پر   نتوان   دید    که   در   ملک  وجود

                                            هر که  گل  دیده بداند که گل  من  چونست

دامن  از دیده بشویم  که تو را داده  ز دست

                                            چشم  منصو ر به  دنبا ل   قدی   موزونست

ا ین غز ل  یا ز د ه  بیت  ا ست                                                                                                           منصور  

                                                           غزل بعد  (( لب یار )) 

                                      بر  لب  آمد جان و   لب  جانانه  را  بر  خود  ندید

                                      کز  همه     ببریده ام     اما    ز  تو   نتوان   برید

                                    این  غزل  را حتما  بخوانید که از دل برخاسته است

  این    واژه ی   زیبای    سخن   بیش   ز  قند    است 

یا  الهی انت  ربی  یا  سمیع           کاشف  الکربی  قریبی   یا  بدیع

بار الها     گر      ندارم    ابرو            بهر هرکس کرده راهت جستجو

انقدر گویم شبان این تا سحر            بهر  ذات   ماه  پاکت   کن   نظر

بهر  یارب  یارب   مردان   راه             بهر اواز   علی  در شب به  چاه

بهرمردان شب و شیران روز              بهر آنکه با تو شب درسازو سوز

بهرپیرانی بذکرت شد سفید             موی  آنها  بر   تو  افتاده    امید

بهر ایه ایه ی   قران   و  نور              بهر انجیل و   به   تورات  و  زبور

بهرراه پر بلای دشت عشق              بهر  زینب بهر  کوفه  با  دمشق

بهر آنانی که بی تو در غمند              بهر وصل و جام می  در ماتمند

بهرشب افتاده گان در خمار              بهر   آواز   چکاوک     در    بهار

بهرمرغ حق که شب فریاد زد             با  صدای قدسیان بس  داد زد

بهر موسی و  ید و بیضای او              بهرعیسی و دم وان های وهو

بهر آنانی که  دائم  در   نماز             رو  بسویت کرده  با سوز و گداز

بهرقران  و کتاب و گفت وگو               بهر   جمع    انبیا     و      ابرو

بهر شفع و بهر وتر و رکعتین             بهر  دشت  کربلا  خون  حسین

ای خدای بی بدیل چاره ساز            وی   عزیز  قادر   مسکین   نواز

خودتو دانی چاره ی بیچارگان            ازغم واین  درد و  رنجم  وارهان

بهرذاتت چاره ای  فریا د رس            من امیدم بر تو باشدنی به کس

گرچه منصورت امیدش باده شد        بهر  وصلت  بردرت   افتاده  شد

ا ین  مثنو ی   هفتاد  بیت  است                                                                                       منصور   

        . این   واژه ی   زیبای    سخن   بیش   ز قند   است

ره  نمایا   ره   نمایم    تا    روم   راه    تو    باز

                                         طاعت این  کی   باشد و  من به  کنم ترک نماز

خود فریبی   تا به کی   دیگر فریبی تا به چند ؟

                                         من  نخواهم  این    چنین راه  تو  و   راز و   نیاز

دل به پیش دیگران دارم که دستم سوی توست

                                        و ین  خیالم  جای  دیگر  روی من شد  بر حجاز

بهتر این سجاده  را   رو بر خیال   افتد  به پیش

                                       سفره ی دل  بر دگر  وین سفره نامش  جا نماز

اشکی  از چشمی  بیاید   بر   کنار   یک   پیاز

                                         با   صفا تر   می نماید    تا   ریا    بر  جا  نماز

جای مهری   شد  به  پیشانی  چو از   راه  ریا

                                       چون  به خلوت می رود  آن  کار دیگر  کرده  باز

تا به کی   با    این  تعلل    راه  تزویر و    ریا ؟

                                        زاهدا   راه  دگر  رو     این     نشد  راز و   نیاز

و آن  بهشتی  را تو  خواهی  پیش ما آمد بناز

                                        بر  در  میخانه   آ  با   جام   می   یکدم   بساز

بمناسبت ماه مبارک رمضان که امیداست  عبادت برای کسی عادت و ریا نباشد این غزل سروده شد

این غزل   سیز ده   بیت  است     تما می  اشعار مندرج در این  وب از سروده های منصور گروسی است                  منصور  

          . این   واژه ی  زیبای   سخن   بیش   ز   قند  است 

سیه  مستی  خرابم  داد  ا ز ین  دل

                                                  چه  بد مست  شرابم  داد ا ز ین  دل

شنیدم   مفتی   افتاده   چه   لجباز

                                                  منم  لج  بر  شرابم   داد   ا ز ین  دل

و زین   سجاده   دارم   ناله ها    من

                                                  ز مستی  هست نابم  داد ا ز ین  دل

گنه  کردم  نگه  بر چشمت   افتاد  ؟

                                                 کنون   مست  نقابم   داد  ا ز  ین  دل

شنیدم   بلبل  اهسته   چنین  گفت

                                                  به  نزدت  من  غرابم   داد ا ز  ین  دل

و گر  جان  را  به لب   آمد   ز  منصور

                                                 خراب  آن   خرابم    داد     ا ز ین  دل

سرم بر زانوی  غم  گشته  هر  شب

                                                  رخم   از   مه  نتابم    داد  ا ز  ین دل

سیه پوش از غمت گشتم همه  عمر

                                                  که  نالان  چون   ربابم  داد ا ز ین  دل

این   غزل  شانزده  بیت   است                                                                   منصور  

 خلیج ((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((زیبای فا رس )))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))ما نا ست

         .این    واژه ی   زیبای    سخن    بیش   ز قند  است

مرغ   عشقم   ولی  از  عشق  تو بر بادم  من

                                           وز  غم  روی تو   ای  گل که  چه  فریادم   من

هر کجا  می نگرم   روی  تو  افتاده   به  پیش

                                            در  قفس   هستم   و  انگار   که   آزادم   من

رخ  شیرین تو دیدم  که  چنین  شور  انداخت

                                            بر  دو چشم و  نگهت  عاشق  و فرهادم  من

لاله ی  روی  تو  دیدم   که  غم   افتاده   بدل

                                           این چنین است  که  بس  ناله  و  فریادم  من

این  غزل  یازده  بیت است                                                                                                                    منصور 

             این   واژه ی   زیبای   سخن بیش  ز قند  است

همه  در  فکر من اینند   که بس خوش سخنی

                                           من  نه   اینم   که  ببینند     تو    منظور   منی

روی  همچون گل تو  هر که  ببیند  شد و رفت

                                          به  ز من نیز   سراید   تو  ز بس  خوش  دهنی

شبنم  از  گل نچکد  تا  تو     بگردی   به   کنار

                                         آن  دم  ا ز  گریه  بنالد   که  تو    بهتر  ز   منی

بنشین     تا  بنشانی   ببرم  حسن   و  جمال

                                         تو  چنانی   که     بگیری   دل   هر     انجمنی

این غزل دوازده بیت  است   ((غزل  بعد مرغ  عشق ))                                          منصور 

          این  واژه ی   زیبای  سخن  بیش   ز  قند  است

           تولد   حضرت  مهدی  قائم  ال  محمد  مبارکباد

تا    کی    بتوانم   به   امید   تو   نشستن ؟

                                   تا   مهر  تو    بینم  من   و  از  بند  گسستن

دستم    نرسد    دامن    آن      یار     بگیرم

                                    قسمت    نبود   جز  مژه  بر هم   ننشستن

و بزودی  غزل  خواب  و  مهتاب

                                                                                  منصور 

         .  این   واژه ی  زیبای  سخن   بیش  ز قند  است

چه خوش است بوی صبح و  به  رخت نظر نمودن

                                    سر  و   دامنت    نهادن    به    کنار   تو    غنودن

ولی از قضای بد  بین   که  چه  رنج  میکشم من

                                    تو  کنار  من  نباشی  و    منم  که   بی تو  بودن

در  خانه ات  برفتم     ولی   از   تو   من   نگفتم

                                     نشود   که    خاطرم   را     ز   نگاه   تو   زدودن

این  غزل  ده  بیت  است                                                                               منصور  

         . این   واژه ی   زیبای   سخن   بیش  ز قند  است

پر  کن  پیاله  را  که  عجب  مستم  و  خراب

                                         کاین  دل   نخواهدت بجز از رطلی از   شراب

رویت  همه  به خوبی و  چشمت بسوی من

                                        خواهم ببینمت  که  بمستی و روی و  خواب

وز   درد   روی   گلت   من    شدم     اسیر

                                         کز دل  همی پر  آتشم  و  چشم  من  پر آب

این  غزل   دوازده بیت است                                                                           منصور

              . این  واژه ی   زیبای  سخن  بیش   زقند است

بی  گمان  شک تو مکن مقصد و منظور منی

                                     ای که  سرو  چمن و  گل تو  به هر انجمنی

یک   قدم  باز   تو   بردار   که  بینم    قد  ناز

                                    ناز من   همدم  من دل تو چرا می شکنی ؟

بلبلم   بر گل  رویت   که  در  آیم  به  سخن

                                    خواب  نازت  نگرم  گر  چه سخن  می نکنی

من  بیادت   بنشینم  همه  دم  چشم   براه

                                     نروی   از  نظرم    یک   مژه   بر  هم   زدنی

این غزل  دوازه  بیت  است و    تمامی   اشعار  مندرج  در این  وب از  سروده های  منصور گروسی  است 

                                                                                                                                                 منصور   

           . این  واژه ی  زیبای    سخن بیش  زقند  است

            بیاد ان  رخ  زیبا  عجب  که  غمگینم

                                              نظر به  اوج  ندارم  منی  که  پایینم

           نه چشم  یار ببینم  نه  روزگار  وصال

                                             به  هر کجا  نگرم  روی یار می بینم

           نه میتوان که بنالم زناله هم حذراست

                                         منی که بر نگهت بس فقیر و مسکینم

          با تشکر از تما می دوستا نی که  وبسا یت اسمان شعر و غزل را  در لینک  وبسا یت   خود  قرار مید هند 

          محبت  فر موده  و مطلع  بفرما یند  تا  وب  ا نها  نیز به  لینک  دوستان   اسمان  شعر و غزل  پیو ند  گردد

                                                                                                                                                 منصور  

         .  این   واژه ی  زیبای   سخن  بیش  زقند  است

                   از   همانروز   که  من چشم  تو دیدم   گفتم

                     کاش  می شد به مژه خاک رهش   می رفتم

                      آن دمی روی  تو  دیدم که  چو مویت   آشفت

                      گفتم  ای  هموطنانم   به  غمش  من  جفتم

                      چونکه  آشفته  شدی  تو  غمی  افتاد به دل

                      آن  چنانی  به  رخت   برده   شدم    آشفتم

                      خفته  بس  دیدم و  اما نه چنین  خفته به ناز

                      غمی   از تو   به دلم    من  به   ابد   بنهفتم

                                       ا ین غزل دوازده بیت است

                                                                           منصور 

                 این همه غم که خریدم کسی اینرا که نگفت

                 تو  بیا  بوی  گل  اید   به  سرا  پرده ی   من

                 تو  مرو  تا  که  ببینی   همه   اسرار   نهفت

                 آن نگاهی  که تو کردی   دلم  افتاده  به شور

                 ناله ها کرده دلم شب چه ازین غم که نخفت

                                ا ین غزل پا نزده بیت است

.خلیج ((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((زیبای فارس ))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))ما نا ست

                   . و فارسی             زیباست

     . این   واژه ی   زیبای     سخن    بیش    ز قند   است

    و   اینک   غزلی   دیگر   از  منصور   نام   این  غزل  ( وصل یار )

    پانزده   بیت   است  که ابیاتی تقدیم  شما عزیزان  فارسی زبان

 آنچه  افتاده   سرم  از  رخت  افتاد  وصول

                                              ای که داری ببرت صد چومنی هم محصول

درد دل داری اگر  با من  می خواره  نشین

                                              تا که مستی بنشیند  به ره علم و   عقول

تا  قیامت    من و  آن     قامت  زیبا   بینم

                                              زاهدا راه دگر رو   که نه این   شد   مقبول

ور ملامت  بکشم   خود گنه  از من  باشد

                                            عشق باریست گران امده  منهم چو جهول

ساقی  این باده  که بادست   بفریادم  رس

                                             وز رخت من چه ملولم  دلم افتاده چه لول

آنکه  منصور  نصیحت بکند   بیهده گوست

                                     گوجهانست و تو خوش باش و من اینهم مشغول

     و  غزلی دیگر  از  منصور  (نگاه نگار ) چهارده  بیت  است

بهار بی نشاط من آمد  بر آن دو چشم  غزال

                                          چه بی نشاط  بهاری   که  دل  رود  به  زوال

نه  راه  رفتنم  آید      نه    پای    استقراض

                                         نه دست  دوست  ببینم فسرده در همه حال

مرا که  خواب تو دیدم   شبی  در آن  هنگام

                                          چو خفته برسر راهی  دو چشم تو  چو غزال

منم  ملول تو  گشتم  توئی که  لول  شراب

                                          ز  صورتی   که  تو  داری   نبوده  جای  ملال

ز چشم  شوخ  نگارم   به     گریه ام  غماز

                                           که  سیر  دیده  نگردد  زخفته ای  به جمال

نه  قبله ای که   گذارم   نماز  شام   فراق

                                             کمان   ابروی  یارم   ببین   و  صورت  حال

حدیث  عشق  بگفتم   حکایتم    باقیست

                                       دو دیده خون شود از دل نه اشک و جای مجال

 تا غزلی دیگر شما عزیزان درپناه دادار بی همتا شاد و کامروا باشید

وطنم  من  بتو مدیون  شدم از روز الست

                      سرمه ی چشم من از خاک تو شد دست بدست

به جز ازخاک تو بر جای دگر دل ننشست

                              آنچنانم ز تو  من  گشته ز مهرت سرمست

جان  اگر بر  تو  گذارم  به  ابد  آسانست

                              آنکه بی مهر وطن شدچه که سرگردانست

                                                                                                                                                     منصور

. خلیج (((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( زیبای  فارس ))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) ما نا ست

                    . و   فارسی           زیباست 

    .  این    واژه ی     زیبای      سخن    بیش   ز قند  است

و    غزلی    دیگر    از     منصور    این     غزل    ( شکر خند یار )

چهارده   بیت   است   که    ابیاتی    از    آن    تقدیم    می شود

ای   شکر  خند  تو   دل  را  بفغان   آورده

                                             خنده ای  باز  بکن   گل  نه چنان    آورده

غنچه  افتاده  خجل  زآن  دهن   شیرینت

                                            نرگس  از چشم تو شد  تاب و  توان آورده

سرو آن  قامت  شیدا  طلبم   رحمی کن

                                             چمن از  قد  تو  آن   سرو   چمان   آورده

گر که منصور غزلخوان  تو شد ناچار ا ست

                                            چاره ئی    گوشه ی چشم تو چنان آورده

                             و با  یک  رباعی   از  منصور

پیمانه   ز آن   من  بود   خرقه   ز توست

                                            بر  زهد  و ریا کسی  وصالش که نجست

ساقی  دگرم  ده  تو  یکی    جام  حلال

                                            بر من  که  حلالست  حرام  انچه زتوست

تا      غزلی      دیگر      شاد     و     پیوسته     کامروا     باشید

                                                                                                                                                    منصور

 خلیج  ((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( زیبای فارس )))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) ما نا ست

                 .    و  فارسی              زیباست 

  . این   واژه ی     زیبای     سخن    بیش    ز قند    است

و  غزلی   دیگر  از  منصور   این   غزل    (مناجات بر  بام  خرابات )

هفده   بیت   است   که  ابیاتی    از آن   تقدیم  حضورتان  میگردد

مناجاتیان   را   بگویید     حاجت    کجاست

                                        هر آنکس که پیمانه را خورده حاجت رواست

من و زهد و حاجت   که  حاشا کنم اینچنین

                                       کسی را  که بر زهد و پیمانه باشد   ریاست

تامل  مکن   ساقیا   بر  کش  این    جام را

                                       صوابی  بکن   بهر  دل   اجر تو   بر  خداست

زجوش   خم  و  شب  نشینی و  آوای نوش

                                       دخیلم  براین حلقه ی در که دستم گداست

یکی جام  گلگون  به  صد خرقه من میدهم

                                   هر انکس که اهلش بود عهد من هم به پاست

مرا  بند  ناف  آمد  از  دست   ماما  به  می

                                     بگفتا که نافش  به یک پاره خم هم جداست

چو  ببرید  آن   ناف  و  بر سر    نهادم  کلاه

                                       ز خمپاره ای  گفت و این هم کلاه خداست

                       .  لطفا    توجه    فرمایید  

برایم جای  مسرت  است که سروده هایم   برای شما  فارسی  زبانان  محترم  و  هموطنان

گرامی  انقدر  زیبا  و  دلنشین  افتاده   که  در انجمنهای تخصصی  ادب  پارسی .  تالارهای

گفتمان  اینترنتی . سایتها . و  وبلاگها  غزلهایم  را  نقل  میکنید  اما   جهت   دلگرمی  من

لطف  بفرمایید  در هر جا  سروده هایم  را  نقل میکنید  ذکر کنید که  این  سروده  به نقل از

وبسایت اسمان شعر و غزل  و از منصور گروسی  است  تا  من  هم  با  این  پشتوانه شما

سروده های   بیشتری   در وبسایتم  بنگارم       ارادتمند  و دوست دار همگی شما منصور

                                                                                                                                              منصور 

. خلیج (((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( زیبا ی فا ر س ))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) ما نا ست

                      و   فارسی           زیباست 

      این    واژه ی   زیبای    سخن    بیش   ز  قند   است

و   اینک   غزلی  دیگر   از  منصور   نام    این  غزل  (شور شهناز )

 غزل   هفده   بیت   است    که    ابیاتی   از   آن   تقدیم  میشود

بشنیدم    ز  ازل   پیر   مغان   می فرمود

                                            باد  نوروز و ابد  بر  سر   می    خواهد بود

نه  به  زهدم  بکشم  خامه  نه  بر راه  ریا

                                           می  و مطرب   بشود  بر  سر  کارم موجود

مصلحت  نیست که  گویم به دگر گوش چه گفت

                                         ز  آنکه بلبل  شنود   گوش  بدارد به  شهود

گفت و خوش گفت برو  دست طلب بر سر کن

                                      عمر بی مایه چه خواهی  که  بگردد ممدود ؟

یدمی  خوش  گذارن   عالم  ازین   به  نبود

                                        سال  دیگر چه  بسا   خاک   بگردی  و نبود

روز  نوروز   بیامد    سحرش    بیداد  است

                                         که    هزاران   بزند   ناله  و   آوای    وجود

مطربا   شور  بیاور   تو  ز شهناز  و    ز تار

                                       گل و بلبل بدمی  نی  که  فزون خواهد بود

دل    پیمانه    ندارم     مگرم    یار     کنار

                                      ا گرم     وی   نبود    از    جگرم   آید    دود

دستم   افتاد  بجام  و   لب  یار   اندر  کام

                                       قلمی   کو  بکشد  نقش  نگارین  وجود  ؟

چشمم   اندم  که  بر ان  روی نگارین افتاد

                                       عکسش افتاد به  می  در دل من ولوله بود

تا   غزلی  دیگر   تمامی  شما  هموطنان  عزیز  و فارسی زبانان

گرامی   را   به    دادار  بی همتا    می سپارم     شاد    باشید

                    غزل  بعد  ( مناجات   بر  بام  خرابات )   نام دارد

                                                                                                                                                     منصور  

خلیج ((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( زیبای فارس )))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))ما نا ست

                     و  فارسی               زیباست 

     این     واژ ه ی    زیبای     سخن    بیش   ز قند      است

     .  نوروز    باستانی   بر    شما   هموطن    عزیز    مبارکباد

. غزلی  دیگر  نام   این  غزل  ( عیدی نوروز ) ده  بیت   است  

که    ابیاتی   از  این    غزل    با  مبارک باد    تقدیم  شما   می گردد

ساقیا   عیدی   نوروز    مبر   از  یادت

                                                    جام  می  باز کرم کن که بکردم  یادت

دل بر آن  راه کشیدم که بگیرم زتو کام

                                                     آمدم  باز   بگویم    که   مبارک  بادت

نه به این سال که صد ساله شوم در برجام

                                                  شادی  از  بن برسد  بر  قدم و  بنیادت

شوری افتاده به گل بلبل و  فریاد کند

                                                  گو به دستان  که فدای  نفس و فریادت

باغ و بستان پر گل گشت و می آوردبهار

                                                    گذری  کن   به  سر  نوکر  مادر  زادت

  غزلی   دیگر   از    منصور     نام   این   غزل   (نوروز ) پانزده   بیت

        است که   ابیاتی  از   آن    تقدیم    حضورتان   می گردد

ساقیا   نوروز  و  یار آمد    بیاور   جام  را

                                              سال  دیگر کی بود  این باده ی گلفام را ؟

زاهدان در خلوت اند و  ما بصحرا  می رویم

                                              وین زمستانم  بشد    رندان درد آشام  را

بلبل مرغ صراحی  میکند  قل قل  ز دوش

                                              حیفم آید بگذریم   این  روز و   این  ایام را

باد نوروزی  وزید  و   گل به یارم شد قرین

                                             بت پرستان را خوش اید بشکنند اصنام  را

من ببوی  گل در افتادم  بروی  یار خویش

                                          بوسه ها بر ما طلب شد  هر صباح وشام را

روزی  افتاده  به  نوروز و  مرا  پیروز  بخت

                                            طالع از اول  خوش آید  سال نو   فرجام را

احتراز از یار و می کردن بسی بیحاصلست

                                           حاصل یک بوسه اش دل میکشد در کام را

بخت   یارتان   و مدام   شیرین  کام   و  سال نو  بر  شما  مبارک

                                                                                                                                                         منصور

خلیج (((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( ز یبا ی فارس )))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) ما نا ست

                    و    فارسی             زیباست 

      . این   واژه ی    زیبای     سخن      بیش   ز  قند  است

با  سلام  و غزلی   دیگر  از   منصور  این   سروده     ( جامه دران )

نام   دارد   و  دوازه   بیت   است   که  ابیاتی  از  آن  تقدیم  میشود

من  و  منصور  زغم  خیمه به صحرا  زده ایم

                                            دل   دلدادگی  از   هجر   به   دریا    زده ایم

گرچه  دستم  نرسد  دامن   آن  سرو چمان

                                           حسرت  و  آه  بر آن   زلف    چلیپا   زده ایم

هرچه  کردم که   از آن  طره  برون  افتد  راز

                                          نشد  انگار  که  بی  مایه  به  سودا  زده ایم

چشم شوخش  ز صلائی   ببر  انداخت   بلا

                                         طعنه از مهر  تو  بر  عشق   زلیخا    زده ایم

گرچه  آن  قامت سروت   شده  بر راه  دلیل

                                         همه  شب جامه دران  زخمه  بفردا  زده ایم

جامه د ران   =   گوشه ای است  در د ستگا ه  نو ا  از  مو سیقی   د لنو ا ز    ا یرا نی

   غزلی  دیگر  این سروده  پانزده  بیت  است (باغبان عشق)

اگر  از  دست  تو   من   بی  زبانم

                                                      که بر  گل  بلبلم   بردی  تو  جانم

بدل  مستی  و  مستوری   نگنجد

                                                      تو  بر  بی  رافتی   من    مهربانم

به هر در  می زنم   راهی  نباشد

                                                     که تا  جان بر درت   من  بر فشانم

دلی بشکسته و  انگشت و دندان

                                                     چه کس داند چنین حال و فغانم ؟

مرا   دامن  پر از گل  باشد   از  تو

                                                     خدا   را   گو    نفهمد       باغبانم

و گر این  سه  به بختم  جمع گردد

                                                     تو و منصور و عشقش جان فشانم

بخت  یارتان   و  خدا   نگهدارتان   مدام  شاد   و    کامروا   باشید

اسمان   شعر   و  غزل    با   دیگر    غزلی   نوروزی    و   بهاری

بزودی     بروز  خواهد    شد    همیشه     شیرین   کام   باشید

تمامی اشعار مندرج دراین وبسایت کمتر از انچه سروده شده میباشند

                                                                                                                                                         منصور   

خلیج (((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((ز یبا ی فارس )))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))ما نا ست

                   . و  فارسی              زیباست

   . این    واژه ی    زیبای      سخن     بیش    ز  قند    است

     و   اینک  ابیاتی  از  ساقی  نامه ی  منصور  این  سروده  بالغ

     بر   هفتاد   بیت    است   که   ابیاتی   تقدیم   حضور   شما

                                عزیزان   هموطن   می گردد 

بده  ساقی  آن  آب  دردی  سرشت

                                                   بکردم  من    این   عاریت  از   بهشت

خدائی  که     دارد    نظر     بر   تراب

                                                  کند   دانه   را     زنده     از      افتاب

خدائی    که  دارد   کرم    بی  شمار

                                                 بدستش      بود     عالمی       پایدار

خدائی    که     ادم    ز    گل   افرید

                                                 در   او     روح   زیبای   خلقت   دمید

خدای    خطا   پوش    بخشش  مدار

                                               خدائی   که     مهرش    بود    اشکار

خدائی   که     خلقت   کند    با  بهار

                                              گل  و نغمه ی  خوش  دهد    بر  هزار

خدائی   که    دارد    مه  و مهر  و  تیر

                                             ز  خون   آورد     بوی    مشک  و  عبیر

خدائی   که  دارد    سیاه    و   سفید

                                              بدستش   بسی   خلقت   آمد    پدید

خدائی   که     باشد    خدای    جلیل

                                             کشیده   صنم   را  به  صورت    جمیل

دهانی  چو  گل  داده   و  روی  مست

                                            دلم  پیش  رویش  به  مستی نشست

مترسان  تو  مفتی   من  از  این خدای

                                            که  خود  بر   بهشتم   شود   رهنمای

بیا    ساقیا    دل     به     دریا     زنیم

                                            بر  این    خرقه    آتش   به  یکجا  زنیم

می   آرد   دوام     جوانی    به     کام

                                             که   بادا   دوامش   همی     مستدام

اگر   می   نباشد   به  دردی  خوشم

                                              که  تا  در  بهشتم  از  آن  سر  کشم

خمارم   بپوشان   تو   ساقی   ز جام

                                              خدایت     دهد      عزت       مستدام

و  لکن  تو  مطرب  چه  بنشسته ای ؟

                                             مگر   در  به  روی   طرب   بسته ای ؟

بزن   راه   شور    و     گهی    بر   نوا

                                              دمی   بوسلیک   و   گهی    بو   عطا

برو    مفتی   اینها    دکان    هواست

                                              خداوند  من  بخشش    بس  بجاست

بهار   و      گل   و     آب    ائینه   فام

                                              مبادا   کسی   کو   کند     می  حرام

تا    غزلی   و  نظری   دیگر    تمامی    شما  عزیزان   هموطن

را  به  پروردگار   بخشش  مدار  می سپارم  شاد و  پایدار  مانید

رحلت رسول  اکرم   (ص) را    بشما   تسلیت   عرض   مینمایم

                                                                                                                                                          منصور  

 خلیج  (((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( ز یبا ی فارس ))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))ما نا ست

                  .  و   فارسی               زیباست  

      این    واژه ی     زیبای     سخن    بیش    ز  قند   است

غزلی   دیگر   از   منصور   نام  این   غزل  (حور و قصور ) هفده بیت

است    که   ابیاتی  از  آن   به   شما   عزیزان   تقدیم    می شود

قل  هوالله   احد   چشم  بدت   باشد  دور

                                            مرده گان  بر  رخ  و  حسنت بنشینند قبور

حور  اگر   روی  تو  بیند    چه    بفریاد  آید

                                            در بهشت  ار  که روی  حور بگردد به قصور

لب شیرین  تو  شوری ببر انداخت ز عشق

                                            نتوان   گفت  همان  به  که بماند   مستور

میخی ار   باشد و  کوبم   بسر  دور  زمان

                                           تا   نگردد  تو  بگردی   همه دم   بر  منظور

پیرهن را زچه خواهی که شده پرده ی حسن؟

                                           چو گلی  کز سر عاقل  ببرد  عقل و شعور

لب شیرین  تو   افتاد  به  خمخانه ی نحل

                                           وز  عسل   دست بدارد  به ابد هم    زنبور

مدام  کام   شما   هموطنان    عزیزم  شیرین   و    شاد    باشید

تمامی اشعار  این وبسایت ابیاتی  کمتر  از اصل  سروده  میباشند

                                                                                                                                                                منصور  

 خلیج ((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((ز یبا ی  فارس )))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))ما نا ست

                 . و   فارسی           زیباست 

     این   واژه ی    زیبای    سخن     بیش    ز    قند    است

غزلی   دیگر  از   منصور   نام  این   غزل  (ناز یار ) و    چهارده  بیت

  است    که  ابیاتی  به  حضور  شما    عزیزان   تقدیم  می شود

 مفتی  برو    در   مواجبت     کوش          یاری   بخر  و  بکش   در  آغوش

چون هست و تو میبری به سرپوش          پس کی تو خطا کنی فراموش ؟

شکرست   و   مزید   نعمت    آید            بر نعمت و شکر از چه سرپوش؟

پیوسته      کمان          ابروانش             با    ناز ببین   تو     تا   بنا گوش

دستت چو  رسدبه حلقه ی زلف            وآن  حلقه  زدل  به  هیچ مفروش

ما    شرط   وفا    ز دل   بگو ئیم           تو   لج  بکن  و    مگیر  در   گوش

با  جام   می  و    کنار      یارت             بر   حور و بهشت  نسیه مفروش

شکرست و مرید نعمت  اید : اشاره به ایه ی ( لئن شکرتم  لازیدنکم و ..)

یاری  بخر  : منظور  دل یاری بدست آ ر

پیوسته       شاد    و    ایام      به      کام   شما    عزیزان   باد

                                                                                                                                                               منصور 

خلیج ((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((ز یبا ی فارس )))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))ما نا ست

                 . و   فارسی             زیباست

  . این   واژه ی     زیبای     سخن       بیش      ز    قندست

و   غزلی   دیگر    از    منصور   نام     غزل   (  دلبر  زانو  نشین  )

این  سروده  دوازده  بیت  است  که ابیاتی  از  آن  تقدیم  می شود

آن   چشم  و  قد و قامت       دارد  هوای دیگر

                                       و  آن رو  و  مو و    صورت      باشد  بلای دیگر

سیم است و یا  نسیم است پیکر به آن لطافت ؟

                                       دل  بر   کجا    نشیند ؟     داری  صفای  دیگر

کرسی  نشین چشمم     پای  عزیزت ای مه

                                       مه   پاره می  نمائی      گفتم   خطای  دیگر

ماه  ار شبان  نشیند   در دل تو روز و شب شد

                                      کارت  به  دل نشستن    بنشین به جای دیگر

زانو     اگر   نشینی      بهتر   ز دل  نباشد ؟

                                       خوشتر   چنان  نماید    زین  پا به پای   دیگر

بر  من  توان   نباشد     بیشم  به  در چریدن

                                       گر  وا  تو  در  نمائی       گردم   فدای   دیگر

این    وبسایت    صرفا   یک    وبسایت   ادبی     است   که   در

راستای  پاسداشت   زبان   شیرین   فارسی    تلاش  می نماید

با   آرزوی  شادی   برای   همه ی   هموطنان  عزیز  و   بزرگوارم

                                                                                                                                                                منصور   

 خلیج ((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((ز یبای فارس  ))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))ما نا ست

                    . و    فارسی         زیباست 

   .  این   واژه ی   زیبای      سخن     بیش    ز   قند   است

و   غزلی   دیگر   از  منصور  این   غزل  ده  بیت   است  که  ابیاتی

           از    آن    به  حضورتان   تقدیم    می گردد 

                      نام   این   غزل   (  ژیکاسه )

در  معمای  رخ   و  زلف  تو  من  حیرانم

                                             هر چه خواهم بروم  می نشود  می مانم

چشمم آندم   که بر آن روی نگارین افتاد

                                               خون من شد  که بر آن یک  نگهم تاوانم

رشته ی الفت ما را  ببریدی   به   فراق

                                               دردی  افتاده  بدل   بر لبم  آمد     جانم

کمتر از  سگ  نبود  این  دلم از باب  وفا

                                             بر    وفایت  به  ابد  با  دل  خود   مهمانم

همچو ژیکاسه بسی خار بلا بر تن و پشت

                                            همت  از ما  شده   دل  را  ببرت  میخوانم

هم  از  آنروز  که  منصور  غزلخوان  تو شد

                                            هی  بدل  وعده ی وصلت   بدهم  حیرانم

 ژیکاسه  :   خار پشت

تا   غزلی  دیگر   همه ی  شما   عزیزان  هموطن  را  به  پروردگار

یگانه   و   مهر پرور   می سپارم   شاد  و  پیوسته  خندان  باشید

                                                                                                                                                                  منصور 

خلیج (((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((ز یبای فارس ))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))ما نا ست

                      و فارسی            زیباست

  این   واژه ی     زیبای     سخن       بیش      ز   قند    است

و  اینک غزلی  دیگر  از   منصور  نام   این غزل  (نگاه گناه )   چهارده

بیت    است    که   ابیاتی    از   آن    تقدیم   حضورتان    می گردد

اگر   این  نگه  گناه  و   که  بسی   نگاه  دارم

                                        و گر این  گنه  به نهی ام  که بسی  گناه دارم

به کجا  زدل  گریزم ؟    که به دست  او اسیرم

                                      بجز از  جمال و  رویت      به  کجا  پناه   دارم ؟

تو چنان بدل نشستی    که کمر بجان ببستی

                                       ز دو هفته  ماه  روئی      بسرم    کلاه    دارم

بخدا  که  دل نبندم      بجز از دو چشم و رویت

                                  که بر آن دو چشم مستت  چه خوشم سپاه دارم

همه  بر حذر  کنندم        که   نظر  برت  نبندم

                                     به  کجا  روم   زدستت ؟     نه    گریز گاه  دارم

و    تا   سروده ئی   دیگر   تمامی   شما   عزیزان  و     هموطنان

بزرگوارم   را  به  خدای  یگانه  می سپارم   شاد  و کامروا   باشید

به اطلاع  کلیه  عزیزان  هموطن  میرساند  که تمامی  سروده های

مندرج  در  این وبسایت   ابیاتی  کمتر از   اصل  سروده  می باشند

آسمان   شعر و غزل  بزودی  با غزلی از   منصور  بروز خواهد  شد

رحلت رسول اکرم ص  را بشما دوست عزیز تسلیت عرض  مینمایم

                                                                                                                                                                   منصور

 خلیج  (((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( فارس  ))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) ما نا ست

                      و  فارسی            زیباست

     این    واژه ی    زیبا ی    سخن    بیش   ز    قند     است

 و  این  غزل  ملمع  ( آوای مهر )  نام   دارد   پانزده  بیت  می باشد

 که   ابیاتی    از    آن   تقدیم   حضور    شما     عزیزان   می گردد

مهرت  از  دل  نرود  ز آنکه  دلم  جای تو شد

                                           چشمم   از  روز  ازل    جایگه   پای  تو  شد

زندگی  را   نبود    جای   تامل    به    فراق

                                           آرزویم   همه  دم    با  تو  و  ژینای   تو  شد

نه  تحمل  که  نبینم   رخ    زیبات   به  هجر

                                         نه که وصلی     تو ندانی بکجا جای تو شد ؟

جان   من     یکدمی   آرام   بگیرم   به  کنار

                                         دل   من   شیفته ی  آن رخ شیدای تو  شد

عاشنی عند الفراق  عیشنی فی الاشتیاق

                                        گر بمیرم  زغمت  حل   نه   معمای  تو  شد

تیر  آن   غمزه ی نازت   لب  و   غماز   نمود

                                        عمر  کوتاه    مرا   صحبت   بلوای   تو   شد

لب شیرین   تو  بیاور  که  منت   جان  ریزم

                                       کامم  آشفته ی  آن  شربت  صهبای تو شد

ژینا = زندگی

تا  غزلی  دیگر  از منصور تمامی  شما هموطنان  عزیز  و بزرگوارم

را  به پروردگار  می سپارم   پیوسته    شاد   و    کامروا    باشید

          ای  مگس  کار  تو بر هم  زدن  این   دل ما گشته و بس

          مگرت  نان   حرامست   که   گردی     ببر  ما  به  هوس

          عمر      چون       ژاله      به     ایام       بهاران      نبود

          جای    این    ننگ   و  نجاست   که  گذاری  تو  به  کس

لازم   بذکر   است   کلیه    غزلهای   مندرج   در    این   وبسایت

ابیاتی       کمتر        از        اصل       سروده         می باشند

اسمان  شعر و غزل  بزودی با  غزلی  از منصور بروز  خواهد  شد

                                                                                                                                                                 منصور 

 خلیج ((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((فارس )))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))ما نا ست

                  و   فارسی          زیباست 

 این    واژه ی    زیبای     سخن     بیش   ز  قند    است

و   باز   هم  غزلی   این    غزل    (یوسف کربلا )  نام   دارد  و

پانزده   بیت   است   که  ابیاتی  از   آن  تقدیم   شما    عزیزان

 سر  سودای  دگر   دارد  اگر    این  دل  من

                                     که سری دیدم  و بر نی به تنش نیست کفن

ساقیا جام دگر ده  که  چو  خون  باشد  رنگ

                                    مطربا   ساز  دگر    زن   که  غم  آمد  بر  من

زینبم   من  که  نباشد  بدلم  خواب  و   خیال

                                    کس  ندیدست  چنین  روی  که  دارد  مه من

یوسفی  هست که یوسف به رخش کی برسد

                                  مصریان   گو     که     بیایند  و    ببیند    دهن

یوسفم    بر  سر  نی    نغمه  گر    قرانست

                                   می کشم  ناله  ز دل    وی  نبود  همره   من

بوریا   شد  به  تنت  ؟    جان  برادر    بر  خیز

                                 چه  شود گرکه کنی یک  دم و با من تو سخن؟

تا     سروده  ای   دیگر   تمامی    شما   هموطنان   عزیزم  را

به  پرودگار    یگانه    می سپارم   کامروا    و   پاینده     باشید

اسمان  شعر وغزل  بزودی با غزلی از  منصور  بروز خواهد شد

                      غزل  بعد  ( آوای  مهر )

این  وبسایت     صرفا     یک    وبسایت  ادبی است   که   در   راستای

پاسداشت  زبان  شیرین فارسی تلاش میکند  و  عزیزان  هموطنی که

تصمیم  به   لینک  آن  دارند  اگر بدون  اجازه انرا لینک   نمودند مرحمت

فرمایند  در  جهتی  از آن    بهره  گیری نمایند  که   زبان   مادریمان  را

بیش از  پیش  پاس   بداریم    و   زیبائی   فارسی  را  زیبا   نگاهداریم

                                                                                                                                                            منصور

 خلیج ((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((فارس )))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) ما نا ست

                  و فارسی             زیباست

  این   واژه ی    زیبای    سخن      بیش       ز    قند  است

و  اینک   غزلی  دیگر    از   سروده های     منصور     در  این    غزل    ملمع

تضمینی  رفته  بر  ایات   ۲۳ و ۲۴ سوره  یوسف   در  انجا  که  زلیخا میگوید

( و قالت هیت لک) یعنی  من اماده ام (و  لقد همت به ) یعنی  زلیخا   تمام

سعی و همت خود  را   بر  وصل  یوسف  بکار  گرفت این  غزل  نیز ۱۴  بیت

است  که توجه  شما  عزیزان  هموطن  را   به ابیاتی  از ان  جلب  مینمایم

و قالت هیت  لک   ای نازنین  حالم  خرابست

                                      لقد همت به     این دل  عجب در پیچ و تابست

بنازم  آن قدت    در پیرهن  از بسکه   تنگست

                                     در آن پیراهنت  بوی  خوش مشک و  شرابست

تنت  در  بند پیراهن   مگردان    غنچه   وا  شد

                                    دلی   کز عشق تو   یک ناله اش صدها ربابست

و قالت هیت لک     همت به    چون شد  زلیخا

                                     که  دل  اندر پی  آن روی و  ان  قدت  خرابست

لقد همت  به     همی   لوصلک      غیر  مترود

                                   وحالی فی الوصالک  همچو مستسقی و آبست

لا زم  بذ کر ست  یوسف چون  از زلیخا   شنید (و قا لت هیت لک )  گفت :  ( قال  معا ذ الله)    یعنی من پناه میبرم بخدا

             حال    که   از  یوسف   و  زیبائی  او    سخن   بمیان  

با   غزلی   دیگر  به  شما  بدرود   میگویم   نام  این   غزل  (حسن یوسف )

این   غزل    نه   بیت  است    و    ابیاتی     تقدیم    حضورتان     می گردد

ناله   گر   مرغک   شبخوان  نکند  چون نکند؟

                                      دل  که  همراهی جانان    نکند   چون  نکند؟

هر چه کردم   که   زنم   راه  دگر   بر  وصلش

                                     پای اگر    رهروی  از  آن   نکند    چون  نکند؟

پر  پروانه اگر   سوخت   چه  غم دارد و   لیک

                                      آتش اندر  دل  و بر جان   نکند    چون  نکند؟

حسن  یوسف   که  ببرد    آبروی  محرم  راز

                                       نگهش    بر   در  زندان    نکند    چون  نکند؟

تا  غزلی و دیداری دیگر تمامی شما  عزیزان هموطن  و گرامی را

بخدای    بزرگ     می سپارم         شاد     و     کامروا    باشید

اسمان  شعر و  غزل  بزودی   با  غزل   (یوسف کربلا) بروز خواهد شد

                                                                                                                                                                 منصور

                                فارسی   زیباست 

      این   واژه ی   زیبای    سخن    بیش    ز   قند   است

       و  غزلی   دیگر  نام    آن  ( دلم   که   عربده جوست  ) و  ابیاتی   از

      این غزل  تقدیم حضور شما هموطنان  عزیز مینمایم   لازم  بذکر است

      در این غزل  تضمینی  بر  قسمتی از  ایه    ۵۳    سوره  یوسف  امده

  و ما ابری نفسی   که   در   محبت  دوست

                                          نکردم  انچه  بخواهد  دلم که عربده جوست

  به خون دیده   نوشتم    ز   قصه ی  عشق

                                           حکایتم به که گویم    به جز حکایت دوست

  کسی که   آن روی   منظور من  نظر   کرده

                                          بگو که خیر نبیند   تو  آب دیده  چو  جوست

  اگر که    دشمنی    آرند    بر    رخ    خوبت

                                         هر آنچه گوید و   دشمن  که  بیهده  گوست

  مرا  که  غمزه ی نازت    بسی  غرامت   بود

                                        غمی   کنون  برسیده    که  تو   بر تو  ست

  چنان  به  ریشه ی  جانم    تو تیشه بر دادی

                                       هر آنکه بیند  و  حالم    بگویدش  بد خوست

  نیاز  من  شده  نازت که  بر دلم چه  نکوست

                                      مرا  که  مستی مهرت چو مست و سبوست

  این     غزل     چهارده     بیت    است   که   ابیاتی   از   ان   تقدیم   شد

ایکه قد  تو  فریبا و   رخت   شیدا شد

                                دانی ان موی تو هم  در برمن یلدا شد؟

شب یلدا  بر   تمامی   هموطنان    عزیز  و    گرامی    مبارک باد

توجه شما  عزیزان   هموطن   را  به این  نکته  جلب  مینمایم  که در پست

اینده  نیز غزلی خدمتتان  ارائه خواهد شد که تضمینی است  برقسمتی از

ایه ۲۳و۲۴سوره یوسف که شاید تا  کنون  تضمینی بران صورت نگرفته باشد

اسمان شعر و غزل  بزودی  با غزلی  از  منصور   بروز  خواهد  شد

                                                                                                                                                     منصور

       واژه های    زیبای   پارسی     از   قند  شیرینتر   است 

    عید   قربان  امد  و   جانم   به    قربانت    کنم

                      نی که این جان بلکه صد جان گوی چوگانت کنم

با تبریک  عید  سعید   قربان  به   شما   هموطنان   عزیزم  غزلی  که

تقدیم  حضورتان   میشود  (روی  نگار )  نام  دارد  که یازده  بیت است

       و    ابیاتی    از     این   غزل    را   خدمتتان   می نگارم 

زهره ی  مرد  ار  نداری  از چه عشق آری به یار؟

                                        یا به پهلو  بر مگرد  از  عشق  یارت  همچو    مار

کس توقع  میکند  خواب  از دو   چشم بی قرار؟

                                        چون تطاول  میکشم   چشمان  من دائم   خمار

دل شود  از جان گرفت و    بر کشیدش   در کنار

                                        چشم از آن روی  نگارین  کی توان  بردن فرار  ؟

من  حسد  دارم  برآن   خاکی که باشد  پای یار

                                        لایقی  خواهد  که   خاکی باشدت   در  رهگذار

آنچنانم  من    برآن رویت   که  خم شد زیر   بار

                                         این  کمر  از بسکه  دیدم مستی ات را در خمار

با   آرزوی    سلامتی       شادی     و   زندگی    توام     با     شیرین    کامی

برای        تمامی          شما          هموطنان         عزیز       و        بزرگوارم

اتممت علیکم   چه کلام  خوش و نازی

                                    بردار تو تار و دف و چنگت  که به سازی

ای مدعیان  روز غدیر  آمد و  عید است

                                     روزی که ندارد به جز از  حکمت و رازی

عید   سعید    غدیر  را   بشما  هموطن  گرامی  تبربک عرض  میکنم

آسمان   شعر  و غزل   بزودی   با غزلی از   منصور بروز  خواهد  شد

                                                                                                                                                           منصور

واژه های   زیبای   فارسی   از   قند   شیرینتر   است   پس  شهد

شیرین     زبان    مادریمان     را   بیش    از    پیش   پاس    داریم

و    این   بار    برای   شما   هموطنان  عزیزم   غزلی   دارم   بنام

( چه  می خواهی ) این  غزل  دوازده   بیت   است   که  ابیاتی  از

          آن     تقدیم   حضور    شما    عزیزان   می کنم 

به   حیرتم   ز من   خسته  پر  چه  می خواهی ؟

                                  دلی  بدادم   و   از  من  دگر     چه  می خواهی؟

قدی     خمیده    و     روئی      به     زردی    زر

                                 تو خود  قمرستی  بگو    ز  زر  چه   می خواهی؟

مرا   که    تاب     فراقی      نباشد      اندر    کار

                                  ازین  کتاب  پاره ی     پر پر      چه می خواهی ؟

تنم    بپای  تو     افتاده     در    کشاکش    هجر

                                 مرا جنون   جمالت       ز  سر  چه  می خواهی؟

مدام      از  ین    دل     دیوانه ام          ندا    آید

                                 منم   که  از  همه  دیوانه  تر  چه   می خواهی ؟

و گر   به   یک   نظر   افتاد     بر   جمال تو چشم

                                 غرامتم     تو  از  آن  یک   نظر  چه می خواهی ؟

شنیده ام    که      کفایت  کند     تو  جان    مرا

                                  ز  جانم  از   تو   بگو     بیشتر  چه می خواهی ؟

چه   شوری   از   رخت  افتاد    بر     دل   منصور

                                  اگر   شوم   ز  تو  شوریده تر    چه می خواهی ؟

با      آرزوی       سلامتی    و    سرور    و     شادکامی     برای

تمامی      شما         هموطنان        عزیز         و        بزرگوارم

اسمان  شعر  و غزل  بزودی  با یک غزل  از منصور بروز خواهدشد

غزل بعد که در پست اینده خواهد امد  (روی نگار ) نام دارد که  ۱۱

بیت است      توجه  شما عزیزان  را به  یک  بیت ان   جلب میکنم

من حسد دارم   بر آن  خاکی  که  باشد پای یار

                                   لایقی خواهد  که  خاکی   باشدت  در   رهگذار

                                                                                                                                                   منصور

واژه های    زیبا  و    شیرین    فارسی   از  قند     شیرینتر    است

و  اینبار  اولین  غزل  سروده  ایست  با  نام   (بید  مشک)  این غزل

   چهارده  بیت است  که  ابیاتی به  حضورتان  تقدیم می شود

انکه   این    خم  ببر   ابروی  شیرین  انداخت

                                         یا  که  زلف  تو بر ان  طره  ی  پر چین انداخت

ز    بر    چشم     من    زار    پریشان     نزار

                                          از  چنین روی  نگارین   که چه  پروین انداخت

بوی  مویت  سر    ما   برده  و    بر   باد  کند

                                          بید مشک  از  قدمت    غالیه  بالین   انداخت

چند  از  ان  لعل  بگریم   که   مرا  تاب  بشد؟

                                        دشمن ارجور کند  چون  تو  نه  چندین انداخت

غنچه   مستور  نماند    به     گلستان   وجود

                                        سخنی گو     دهنت  بوی  به  نسرین انداخت

من  از این  مهر که دارم    نکشم   پای   برون

                                        خاطرت  گر  ببرم   مهر     و  گر  کین  انداخت

بکش  این  جان  مرا    تا   که    نگویند   تو  را

                                        ملخی  را  ز نظر    دیده ی    شاهین  انداخت

دین    منصور    نظر  کردن   بر    خوبان ا ست

                                         دم   مبادا   که   مرا  از  سر این  دین  انداخت

و   اما   غزل   بعد  با  نام   (پگاه ) این   غزل  نه   بیت   است  که

   ابیاتی خدمت  شما    هموطنان   عزیزم     تقدیم  می گردد

تو   چنان  بدل   نشستی     که نمیدهی  مجالی

                                  به   عجب  در  ان   فتادم      که    نهایت   کمالی

در  دیده    وا     نمودن        به   پگاه و    بامدادان

                                 چه بفال  نیک  اید       تو عجب  که  خوش جمالی

منم   و  خراب  بختم       که  چنین  بحال  سختم

                                 به  فراق  بر نشستم       که   رسم   به   اتصالی

شده بخت  من به  عقرب     نظری     برت   نبندم

                                  ولی  از  قفا  بگویم       که  تو حسن  بی  زوالی

همه  دم  امید  منصور     شده   با  تو   بر نشیند

                                  ولی  از  وصال    رویت        نبود     بجز     ملالی

با   آرزوی   توفیق   شادی   و  سلامتی  برای  تمامی   هموطنانم

        آسمان    شعر   و  غزل به  زودی   بروز  خواهد   شد

                                                                                                                                        منصور

  واژه های    زیبای   پارسی     از    قند     شیرین تر    است

اولین    غزلی  که    خدمتتان   عرضه   میگردد   (قداره )   نام   دارد

و   این  غزل   را   بطور   تقریبا   کامل   تقدیم    حضورتان   مینما یم

منکه  قداره ی  عشقت   ز غلاف   آوردم

                                                تو بگو  بیدل و    دینم  چه  خلاف   آوردم؟

مهرت  از   روز  ازل    در  دلم  افتاد   بلند

                                                لکن   اینجا    ببرت   همره    ناف    اوردم

چونکه  ماما  بگرفتی  و   بریدی   ان  ناف

                                              گفت و هی  عشق ازین ناف و شکاف اوردم

هر   چه   گشتند  طبیبی که مداوا  بکنند

                                                 بدترم  شد  که  عجب   رسم  خلاف اوردم

منم اواره ی   این   کوه و    بیابان  و  کویر

                                                رو به هر سو چه  به هر کوه و شکاف اوردم

روزی ام  گشته چنین  کز تو  پریشان باشم

                                                خاک بر سر  شدم    انروز   که  ناف   اوردم

برو منصور گدائی درش را تو به شاهی مفروش

                                                چو  گدایم   دلم    از  هر چه   معاف   اوردم

گفته   بودند    مرو    واله  و    اواره    شوی

                                               گفتمت  بلکه ببینم  نظرم   قله ی قاف اوردم

و   غزل   بعد   ( مهر )  نام  دارد  که  ده  بیت  است   و  ابیاتی

                به  نظر   شما  عزیزان    می رسد

طلب  وصل   تو  را  هر  که  کند  گشته   سراب

                                         مهر    اتش    بود     ار    روز    شود    عالمتاب

گر چه  من  دعوی   پرهیز  کنم   بر سر   خویش

                                         دلم   ار    کس    بدهم         کلّ  مدع‌ ِ    کذّاب

چه  کنم  خواب   ندارم ؟   که  به  پهلو  خارست

                                       بی روی   تو    گر خوابگه    منکه  شود بر سنجاب

تو  را  حکایت   من    هم    کمی    بگوش    اید

                                           که حال   تشنه  لبان   کجا   چشد   سیراب ؟

و   غزل   بعد   هم      (هزار دستان )    نام   دارد   که   ابیاتی   چند

از این   سروده  که   هشت   بیت  است  تقدیم  حضورتان   می گردد

اگر  از  درم  در   ائی       بخدا  که   من  بیفتم

                                            منم ان هزار  دستان      که کشد فراق  جفتم

تو اگر شوی  گلستان   بچنین  جمال و  صورت

                                          گل از ان رخت بگوید     به غلط که من  شکفتم

شبی از فراق رویت       در هجر می زدم   من

                                           بلبم  چنین بر امد       غم دل  که   می نهفتم

تو که بر سرای منصور   اگرت شوی  به شامی

                                          سر و جان به پات ریزم        بخدا که من  بیفتم

 با   آ رزوی  سلامتی    برای  تمامی   شما  عزیزان  هموطن  و شاد

   باش  میلاد  مبارک   حضرت  رضا ع .      دوستدار  همگی    شما

         اسمان    شعر   و  غزل   بزودی   به  روز    خواهد   شد

                                                                                                                                          منصور

        واژه های   زیبای  پارسی  از  قند   شیرینتر   است

      و سروده ی   بعد  غزلیست   بنام  ( حسن  یار ) که دوازده

      بیت   است  که  ابیاتی  به   حضورتان     تقدیم    می گردد

مگر    دگر  سخنم  را    تو  بر   جفا  بینی ؟

                                      که   پیش چشم  رقیبم  به  مهر  بنشینی ؟

مرا   که    چشم خمارست    دائما   شیرین

                                      مگر تو   رغبت ما را   به  خود    نمی بینی ؟

دمی    بحال   فقیران    نظر    به رحمت   آر

                                       که  رسم  دل  نبود    دل کشی  ز مسکینی

مگس به  ترش  نگردد  به و قت میل و هوس

                                       به گرد   دامنت  افتاده ام  عجب که شیرینی

و گر که  صبر و  قرارم    ببرده   دین    مفتی

                                       ز   حسن    یار     لکم   دینکم   ولی   دینی

هر آنکه     چهره ی منصور   دیده   زرد   آمد

                                        که     باید   از   تو   بپرسد   چرا    نگارینی؟

کسان    به گرد  قدت      در قیام و   بر پایند

                                         مرا   بگو   که  ببینم     به  حسن   بنشینی

و   غزل   بعد ( یعنی  چه)   نام  دارد  به ابیاتی از ان  توجه فرمائید

               این    سروده  هم   پانزده   بیت    است

ای  که  بر من  به جفا   ساخته  ای  یعنی چه؟

                                    نرد  عشق   از   بر من  باخته ای  ؟  یعنی  چه؟

تو    ندانی که   منم  بیدل  و   شیدا   و    اسیر

                                    تیر    ابرو    ببرم     آخته ای  ؟      یعنی   چه ؟

آن دو   خنجر   که به  بالای    نظر  کردی راست

                                    تیر   غیبی   بدل    اندا خته  ای      یعنی  چه ؟

حیف از آن   چشم و نگه  بر  سر من  تیرانداخت

                                    دشمن از  دوست  تو نشناخته ای ؟ یعنی چه ؟

دل ببردی  و    سرم  بر سر     آن  پای     شده

                                     بی من ای گل   به که پرداخته ای؟ یعنی  چه ؟

گر  کتک   خورده ی  ان  لشکر      بیرحم  توام

                                       باز   زنجیر و     فلک   ساخته ای ؟ یعنی چه؟

               ابیاتی      چند     از       غزلی   دیگر

از   لبت  بو  ی   گل  و   قند  و هل  اندوخته ام

                                   و ز  نظر   عشق  و   وفا و      ادب     اموخته ام

ای  که   ان  قد   چو  سروت    دل منصور   ببرد

                                    دانی  از  قد  تو  من  بیش  نه کم     سوخته ام

تو  که  عمر و نفس  و   جان  منی  رحمی کن

                                      دیده  را    بهر  وصالت   چه  به  در    دوخته ام

      اسمان    شعر  و  غزل    بزودی   بروز  خواهد    شد

       مطلع   اولین   غزل    در  پست   بعد    بنام (مهر )

طلب   وصل  تو را  هرکه  کند  گشته  سراب

                          مهر    آتش   بود    ار   روز   شود    عالمتاب

                                                                                                                                                   منصور

    واژه های  زیبای    پارسی   از   قند     شیرینتر    است

و این   بار   غزلی   برای   شما   عزیزان   دارم   بنام (نظر  بند)

این   غزل   ده    بیت   است   که  پنج بیت    تقدیم   می شود

گریه   ره  بر   نظرم    بسته  و    کی  می بینم

                                 تا  که  از   آن  گل  رویت      نظری     بر  چینم

هر   دم   آهنگ  نگه     می کنم و    می خندم

                                تا    نبینی   که  من   از  هجر    توام    غمگینم

رمقی     نیست     به  پایم    که   فراتر    گردم

                                به    نظر   بند   درت      بنگرم   و        بنشینم

تو   گنه  کار تری    یا   دل  و    یا   بخت  سیاه

                                که   به  حسنی و   دل   از  بخت   سیه تر بینم

بوالعجب  از  تو  که  منصور  چه  شیرین سخنی

                                که  به  نظمت    سر  سودای  دگر   می بینم

و   غزل   بعد   (مهر  فاخته )  نام  دارد که  هفت   بیت میباشد

و  از  این   غزل    نیز   چهار   بیت  به  حضورتان  عرضه میگردد

ای   که   با  نعره ی  چشمت    دل  ما    باخته ای

                            با  جفا   بر  سر  این    دل     عجبا       ساخته ای

گر  ببردی     همه  دم     خاطر   ما  را     در  پیش

                            با   منت  گوی   که  بی  من   به  که  پرداخته ای؟

هر   که  دیدست  تو  را  بر  سر  این حسن وجمال

                            با    دو  طاق   خم  ابرو      به  سرش    تاخته ای

هر   که  را   دیدم  و    گفتند       عجب سنگدلی

                            من  عجب  بر    تو   که   بی   مهر  تر از فاخته ای

و  این هم غزلیست  که  اخیرا   سروده ام   بنام (اب و  عسل)

مشتمل  بر   ده بیت که    چهار   بیت   ان   تقدیم  حضورتان

از بس به چشم  و  رویت      دل   امد  و  نشسته

                            کو  چشم  خوش پسندی    اکنون  بمانده بسته؟

هر جا  نظر   نمودم           بیدل   نشسته     بودم

                             و  آن صورت  جمیلت       بس دل  نموده   خسته

تیغی به حلق   مرغی          همچون   دلم   فتاده

                       بال و پرش  به  خونست     غلطش   به  خون  نشسته

ابست  و   یا  عسل آن        آب  دهان  خوش  بو ؟

                              دلها  همه  فدایش         این  دل  کجا  نشسته؟

     غزل    ذیل    در   پست   آینده   درج   خواهد   شد

و   سروده ی   بعد   غزلیست   تحت   عنوان   ( یعنی  چه ؟ )

    به   دو  بیت   از   آن    توجه   شما   را    جلب   می کنم

تو   ندانی که  منم  بیدل  و  شیدا و  اسیر؟

                      تیر   ابرو    ببرم    آخته ای ؟    یعنی   چه؟

حیف از آن چشم و نگه بر سر من تیر انداخت

                      دشمن ازدوست تو  نشناخته ای؟ یعنی چه؟

      آسمان  شعر  غزل .... بزودی     بروز    خواهد    شد

                                                                              منصور 

واژه های  زیبا  و     شیرین   پارسی     ازقند    شیرینتر    است

  با  عرض    تبریک  عید   سعید  فطر    به    شما   عزیزان

باز   در    خانه ی     عشقم     رمضان     می  گذرد

                            ضایع  مکن  این  عمر  که  چون  باد  جهان می گذرد

عید  آمد و  روزی   ز  لب  جام  و  صنم   می خواهم

                           این  با  لب   آن   گر  نزنم   عمر     عیان    می گذرد

فطر   آمد  و     ما    را   چه    به  افطار   نظر    شد

                            گر  این   دو  نخواهم   ز  برم  باز   جهان   می  گذرد

صورت   که  تو  داری   همه   لطف است   و   جمیل

                            وین  صورت   حالم  بدر  از  شرح  و  بیان   می گذرد

هر  شب   سحرم    دست  و دعا     در  بر  او   شد

                            امروز    بیا    بر  سر  زانو     که     توان     می گذرد

چون    خواهش  منصور     به  وقتش   برسید  ست

                            هم  صبرو  توانم   ز  لبت      هم  خفقان   می گذرد

دانی      که     چرا      بر   رمضان    عید    بیامد  ؟

                             هشدار   دهد   جام  و  لب  آور   که  زمان می گذرد

                  ا ین  غزل   دوازده   بیت   است  که  هفت   بیت  آن  با 

                  با  عرض  تبریک    تقدیم   حضور   شما   عزیزان   گردید 

و  باز  هم   غزلی  دیگر  این  سروده  ۱۸   بیت  است  و نام  آن

     (دق  الباب)   به  چهار بیت   از  این  غزل   توجه  فرمائید

صورت     ناز   تو  را     چو نکه     بدیدم     بی تاب

                              شدم  از  حسن  تو و  از  سر  من  رفته  چه خواب

آدمی  زاده     نباشد     به چنین    روی   و  جمال

                              غلط   افتاده     بر    آنکس     که   بگوید     مهتاب

روی   زیبا  که   به   خلقت   شده   از  آب  و   تراب

                             به  تساهل     نشود    دید   و    نگشتی  بی   تاب

مفتی  ار     وعده  کند    بر  در  جنت   لب   کشت

                              گو  تو  من  نسیه  نخواهم      که  به نقدم  بی  تاب

و  این  هم  غزلیست  با نام  (مرغ شبخوان)  که  ده  بیت   است

               به   سه  بیت   آن   التفاط   نمائید

دل    دیوانه ی   من   محو    گدازست     هنوز

                       بر سر   فتنه ی  ان   نغمه ی  سازست   هنوز

گر  چه گم کرده  بد  ان  قبله ی حاجات خودش

                       قبله    پیدا   شده  و   گرم    نمازست    هنوز

ای   خروس    سحری    یکدمی    ارام   بگیر

                         چه  که  امشب  ببرم    مایه ی  نازست هنوز

           اسمان شعر . غزل ....   بزودی   بروز   خواهد   شد     منصور

     واژه های    شیرین   پارسی     از  قند    شیرینتر   است

     و   اینبار   غزلی  برای شما  عزیزان  دارم   بنام  (چراگاه)

      این  غزل  چهارده  بیت  است    که  ابیاتی  از انرا   خدمت  شما

                                 عزیزان   تقدیم   میدارم 

گر   که   بزارد   دلم        زاری   دل   بر  رواست

                            ور   که  نشیند بجور       کس که نگوید  چراست

چونکه  برانی  ز  در     این  چه روش  بر وفاست؟

                         گر که نشینی به پیش  شرط کنم    کی خطاست؟

ما   بتو   دل  داده  ایم     جان  منش بر   قفاست

                            دل  چو  بشد  پیش تو      اول   این     ماجراست

ور  که   قبولم     کنی    بر تو  نهم  چشم راست

                           هر   که     گدائی  کند     پای  گهت   پادشاست

خیمه  زدم  بر  درت       وعده ی  وصلی  نخاست

                           دل   به  چراگاه    تو     روز  و  شبش  بر  چراست

بزارد  : بمعنای ناله کردن.با صدای بلند گریه کردن .گریه زار کردن.موییدن

        و  اینهم   دو  بیت  از   غزلیست  بنام   (راز  و   نیاز)

ای که  از روی  خوشت  قبله  کج  افتاد و  نماز

نتوان    کرد     مگر    انکه     بخوانندش     باز

گر که  بر  مرغ  صراحی  سر  قل قل بم گشت

زانکه    کس  نشنود  از  قل قل  او    راز و  نیاز

که     امید     است      ابیات    مذکور       مورد     توجه    شما

هموطنان  عزیزم  قرار  گرفته    باشد ارادتمند  همه شما عزیزان

                                                                                                                                               منصور

       واژه های  زیبای   پارسی   از   قند   شیرینتر  است

             پس   شهد   بی مانند   آنرا   پاس   بداریم

متذکر   می گردم  که  کلیه   اشعار   و  غزلیات

مندرج  در   این    وبلاگ  که   توسط    اینجانب

منصور  گروسی  سروده   شده  ناقص  میباشند

و  کامل    انها  را می توانید  در  دیوان  اشعارم 

                    مطالعه   بفرمائید

         این بار   غزلی  برایتان   دارم  بنام    (بیدار  دلان) 

                  این    غزل    یازده   بیت   است 

پیش  رویت   همه  گلهای  چمن  چون   خارند

                  و ین  چنین  صورت  زیبا   دگران   کی  دارند  ؟

پای  آن  سرو  قد  و   دست   بر آن  قد  چو  سرو

                          خوش  نماید      بدمی    جان      ببرش   بسپارند

عجب از  چشم  تو  دارم   شب  و روزش  چون ماه

                          به   خمارست    و    کسان   در  بر    آن    بیدارند

حیف   از  آندم   که  تو  باشی و  سری  در  بر غیر

                          یا   که   چشمی  به  شبان   با  تو   بهم   بگذارند

چیدن   میوه ی  لعلت    نشود      جز  که     بهار

                           به  زمستان   دل  و  چشمی     ببرش     بگمارند

نشود   گفت   که  منصور  چه  شیرین  سخنست

                           سخن   از  روی  تو     بر شعر و    غزل    بسپارند

   و   غزلی   دیگر   که   نام   این    غزل   ( کعبه ی   عشق  است)

                این   غزل   نیز   ده  بیت    است 

شریک   شور    غزل      روی     گل    عذارانند

                            به    تیر  غمزه   و   چشمت   بسی  شکارانند

شراب   اگر   که    نباشد    نگاه  تو    باقیست

                            بر  آن  نگه   که  بسی  مست   .  هو شیارانند

هر   آنکه  سر  بتراشد     بگرد تو     حاجیست

                             قبول   زمره     به    گردت    چه     رستگارانند

زنم   رقیب  و  بسنگم   که  دور   از آن  باشی

                             منم    به    وعده ی   قربان     ز جان    نثارانند

منم  همیشه  که محرم  همیشه  بر در عشق

                              بر آن   درت   که  به    تیر و  دی  و      بهارانند

اگر  چه  بر  سر  منصور و   حج  به واجب  شد

                              گدای    کعبه ی     روی   تو        تاج    دارانند

      در  این   قسمت       ( یک   رباعی  یا  دوبیتی )  

همه   روزه        درج   و  سروده      روز  قبل    آن   حذف

می گردد  تا  دوستانی  که  به  وبلاگم  می آیند  با  سروده

           جدیدی    تا  پست   بعد     همراه     باشند

منکه    با  دیدن  رویت  بزنم  جار  به بام

                        دیدن  روی  فریبا  که   نمودست    حرام

گفته  بودند  مخور  روزه  تو  انهم   بصیام

                        منکه  کارم  شده  افطار  و تو کارت اکرام

پس  خطا ما  که  نرفتیم  و نکردیم  حرام

                        خاصه  در ماه حرام و    لب  یار  و  اطعام

                         اینهم  سه بیت  از    یک  غزل  اخیرا   سرودم

                                               این    غزل  ۱۸   بیت  است

                                                                         منصور 

ای   ناله   مرا  به عشق و  مستی  دریاب

کمتر   بکش   از   دلم  تو     آهنگ   عذاب

هر   جا  که  روم   تو  بر  سر   بام   شوی

کشتی  تو  مرا   به  رنج  و بیداری  و خواب

---------------------------------------------------------------------

        تقدیم  :  به  استاد  عزیز  و بزرگوار  گیتی  خسروی

نغمه ات در  دل  من  باد   صبا   یاد  آورد

                                شادی   آورد  ببر   طالع   من    باد  آورد

آنچنان مست صدایت شده دل بر بادست

                                شیوه ی  نغمه ی تو    باده  بفریاد   آورد

برایم  بسی  جای  مسرت   است  که :     توفیق  رفیق  شد  و در  خدمت

بزرگ آواز   بلند آوازه  opera singer گرانمايه  استاد  عزيز    گيتي  خسروي

        جامه ي   شاگردي    پوشيده   و  شهد   آوازش    نوشيدم

و  اين  غزل     هديه ئي   بحضور   آن  بانوي  بس  عزيز   و    بزرگوار   كه  :

نغمه اش  پايدار      آوازش  برقرار      و    عمرش   به    بلندي    افتاب  باد

لازم  بذکر  است  بیت  اول  این  غزل  را  پس  از خواندن  قطعه  ئی  توسط

استاد   عزیز  .  در   کلاس   درس   ایشان   سرودم   و   خواندن   این  بیت 

موجب  شد   بانوی   اپرای   ایران   زمین   به  وجد   اید.  که  مدام   شادی

                                آن   عزیز    را    خواستارم

اي  دل آواز  تو   دل  را   بفغان   آورده

                                               روح من رفته و دل   را  چه بجان آورده

گيتي خوش سخني ناز تو برجان دارم

                                               چون هزاري بدلم   تير و  كمان  آورده

مرغ عشقي تو مگر زمزمه باداد كني؟

                                               دادت  از  روز  ازل   دل   بفغان   آورده

من بنازم بصدايت كه بهشتين سازست

                                              ساز آن  نغمه   مرا  بر سر جان  آورده

جان من بر  دهنت  رفته و فرياد  شده

                                             بزن اين ناله كه خوش درد كشان آورده

آسمانيست صدايت كه شده هديه بما

                                             شور عشق و   غزلم   از تو  بيان آورده

اين كبوتر كه دلست   از تو به پرپر افتاد

                                         تو كه هستي كه چنين نغمه زجان آورده؟

تير اگر ميزني از نغمه ي خوش رحمي كن

                                           دل  منصور    تو تيرت   سر جان     آورده

            --------------------------------------------------------------------

               و اینهم   غزلیست  که بشرط  عمر   برایتان خواهم   آورد

این  فتنه  که  من  دارم   با عقل  کسی  بیزد ؟

خوشبخت هم  آن  باشد  کز  عشق تو  پرهیزد

دل  دادم  و  بلوا  شد  بی  مایه   چه غوغا شد

من  فتنه  نمی خواهم   اما     به سرم     ریزد

غوغای      خیال      تو      افتاده    بسر    اما

ای   گل   ز چه   بگر یزی؟   دستم  بتو   آویزد

    ---------------------------------------------------

و  باسه بیت از  غزلی   شما   عزیز  همو طن  را 

 تا    دیداری   دیگر    بدرقه     می نمایم که ا مید

است  بتوانم    تمامی     آنرا   خدمتتان    بنگارم

این  غزل  در زمره ی غزلهای از دل برخاسته میباشد و چهارده بیت است:

آنکه  آن  روی  گلت  حسن  ازل   تمکین  داد

حکم  بی  چاره ی  من  را   بدرت بی دین داد

دل  سی  پاره  شدم  بر سر  آن   سرو   بلند

کس  ندادست   گدائی    بمن    مسکین داد

سر  منصور     نگردد   برهی     غیر   تو   گل

خودت آهسته  بگو   از چه  چنین تمکین داد؟

                              --------------------------------------------

                                           همه  را   پر  بده   

مرغ   دل  رفته  و مرغی   دگرم   شد در  کار

در   غمت     مرغ   صراحی     بکشیدم  بکنار

مرغ   عشق تو  دلم  کشته  و  سر  در  پر کرد

این  همه  مرغ  و  ولی من شده ام  در غم یار

همه  را    پر  بده  و  جان  مرا     در   بر   گیر

باده ی  لعل   لبت   را    به  کنارم      تو   بیار

                                                                         منصور   

 میلاد با  سعادت  منجی  عالم  بشریت  را  به  هموطنان  عزیزم

               تبریک   و   تهنیت   عرض  مینمایم

   واژه های زیبا  و دلنشین   فارسی   از  قند   شیرینتر   است

همانگونه  که  به  شما   عزیزان   و  نازنینان   هموطن   قول   داده  بودم

که   یکی  دو  غزل  از  غزلهای  از  دل  بر خاسته  درج   نمایم هم اکنون

اولین   غزل  که  وزن  و   قافیه   معمول را  دارد   اما  از  نهاد  بر خاسته

عشق  من   ناز  من     از    خانه ی  من     زود  مرو

گل     باغ     دل   و     کاشانه  ی    من     زود  مرو

تا     تو   همراه    منی   این    دل   من   آرام  است

بهر       آرامش       دیوانه  ی         من      زود  مرو

آنچنانی   تو   مرا     کز  دل  و     جان     می  خیزم

نازنین    .   جان   من   از    خانه ی من      زود  مرو

ز     صدایت      دل   دیوانه ی       من    رام     شود

مخملین    نغمه   و      جان    مایه ی  من  زود  مرو

گر   مسلمانی   از  ین  است       که  بر   ما    رفته

بهر  دین     خود   و      پیمانه ی     من      زود  مرو

مست    آنروی     تو     گشتم      به  غزل    افتادم

می     من    مستی   و    میخانه ی   من  زود  مرو

لازم   بذکر   است   قبلا    نیز    غزلی   در   همین  وزن   سروده ام که

این   غزل   از  نظر شور   دل   بر آن  برتری    دارد   اینغزل    بیست و دو

بیت     است   که   ابیاتی   از  آن   تقدیم    حضور    شما   عزیزان شد

و  این  هم  مطلع   غزل  بعد   که  بشرط   بقای   عمر انشاالله

در   آینده   برای   شما    عزیزان     هموطن     خواهم      آورد

بلبلی   کاندر   بهاران  دیده ور   گردد   به  گل

                       چون   خزان  آید   ز  بختش بیخبر  گردد ز  گل

همانگونه    که    آمد و    گفتم  سرایش    اشعار    صرفا    بیان

احساس    و   برای    فردی    خاص    سروده     نشده    است

=====================================

و  شعر  بعد از  آن  جهت  حمیرای  عزیز  دستان  بیمانند میباشد

حمیرا   را     صدا   و     نغمه ئی    چون      بلبلانست

گهی   در  مایه ی     شور   و     گهی  در  اصفهانست

حال  که  سخن از  آواز  دلنواز   حمیرا   بمیان   آمد چون

این  غزل   از  همان  غزلهائیست  که  هر  بیتش میتواند

جای مطلع  قرار گیرد  نسیه  را  فدای نقد نمودم و ابیاتی

 از غزل   را خدمت  شما  هموطنان  عزیز   عرضه میدارم

حمیرا  را    صدا  و  نغمه ئی    چون  بلبلانست

                      گهی  در  مایه ی  شور  و  گهی در اصفهانست

اگر   صد  عندلیب  اندر   خور  این   بوستانست

                      صدای  این  یکی  همچون   هزار  دل  ستانست

ندای  بلبلان   چون   خوش  بیاید جان ستانست

                      خوش  آوازی  که  از  نای  تو آید   نی ستانست

حمیرا  بلبل  بس  خوش  نوای   خوش  زبانست

                     خوشا  ایران  چنین  گلهائی   اندر  گل ستانست

گلستان    نوای    ملک    ایران       باغ   بانست

                     بنازم    آن   صدائی   نغمه ی    روح     روانست

این   غزل    دوازده   بیت   است   که      شش   بیت    آن    تقدیم    شد

=========================================

آنجا     که   صحبت  از     خلقت   بی   مانند     است

ودر   آنجا  که  خود  خالق  بخود  تبریک  میگوید

صورتی  آفریدم  که  مانند    ندارد

منصور  هم  بشر ط    عمر   غزلی   برایتان   می اورد  شور انگیز

این  غزل   اشاره   به   ایه   فتبارک الله   احسن  الخالقین    است

به     سه  بیت    آن     توجه      فرمائید    :

رویت   ز   ملاحت   ببرم   درد    ولی    درمانست

                           حسنت ز  وجاهت  نه غزل  شاهد  من  قرآنست

شیوه ی  چشم  تو    ما را   سخن  از   زندانست

                          گوئی   اندر    پس   این     خالق   آن    خندانست

ابروی      همچو       کمانت    به   کمندم      آورد

                            این   کمانیست   که  داری  تو و    یا  برهانست؟

                                                                                                                                          منصور     گروسی

 واژه های  زیبا  و  دلنشین  پارسی    از  قند    شیرینتر    است

اینهم  یک   سروده  در قالب  شعر  نو  جهت  غزلخوان  خوش  آوا  گلپای

  گل    سرا  پا  دستان    خوش    آواز    گلستان    هنر    ایران    زمین

تو    دستان   خوش  آوازی  ؟

                 تو  آن  مرغ  خوش  آوائی   ؟

                                تو  رمز  عشق  و  گلهائی   ؟

                                                دهانت  دوست  می دارم

خوش   آوازی

               خوش  آوائی

                         تو  گلپائی

                        به  بزم  عاشقان  خوانا  و  شیدائی

الا.....   ای   بلبل   خوش  نغمه ی  گلها

                          نه   گلپا   گل  سرا   پائی

                به   هر  جا گل  به پا   خیزد   تو  بر پائی

                                                  شریک   شور  دلهائی

                                                    خوش   آوا  در همه  جائی

تو  دستان  خوش  آوائی

  بخوان  تا  جان  منصور  از  نوایت  شاد میگردد

                                              تو  گلپا ئی   ؟

                                                  نه  گلپا  گل  سرا پائی

                                                                    منصور   گروسی