| تبليغات | X |
|
ادبيات فارسي،
|
این واژه ی زیبای سخن بیش ز قند است
یا الهی انت ربی یا سمیع کاشف الکربی قریبی یا بدیع
بار الها گر ندارم ابرو بهر هرکس کرده راهت جستجو
انقدر گویم شبان این تا سحر بهر ذات ماه پاکت کن نظر
بهر یارب یارب مردان راه بهر اواز علی در شب به چاه
بهرمردان شب و شیران روز بهر آنکه با تو شب درسازو سوز
بهرپیرانی بذکرت شد سفید موی آنها بر تو افتاده امید
بهر ایه ایه ی قران و نور بهر انجیل و به تورات و زبور
بهرراه پر بلای دشت عشق بهر زینب بهر کوفه با دمشق
بهر آنانی که بی تو در غمند بهر وصل و جام می در ماتمند
بهرشب افتاده گان در خمار بهر آواز چکاوک در بهار
بهرمرغ حق که شب فریاد زد با صدای قدسیان بس داد زد
بهر موسی و ید و بیضای او بهرعیسی و دم وان های وهو
بهر آنانی که دائم در نماز رو بسویت کرده با سوز و گداز
بهرقران و کتاب و گفت وگو بهر جمع انبیا و ابرو
بهر شفع و بهر وتر و رکعتین بهر دشت کربلا خون حسین
ای خدای بی بدیل چاره ساز وی عزیز قادر مسکین نواز
خودتو دانی چاره ی بیچارگان ازغم واین درد و رنجم وارهان
بهرذاتت چاره ای فریا د رس من امیدم بر تو باشدنی به کس
گرچه منصورت امیدش باده شد بهر وصلت بردرت افتاده شد
ا ین مثنو ی هفتاد بیت است منصور