واژه های    زیبای   پارسی     از    قند     شیرین تر    است

اولین    غزلی  که    خدمتتان   عرضه   میگردد   (قداره )   نام   دارد

و   این  غزل   را   بطور   تقریبا   کامل   تقدیم    حضورتان   مینما یم

منکه  قداره ی  عشقت   ز غلاف   آوردم

                                                تو بگو  بیدل و    دینم  چه  خلاف   آوردم؟

مهرت  از   روز  ازل    در  دلم  افتاد   بلند

                                                لکن   اینجا    ببرت   همره    ناف    اوردم

چونکه  ماما  بگرفتی  و   بریدی   ان  ناف

                                              گفت و هی  عشق ازین ناف و شکاف اوردم

هر   چه   گشتند  طبیبی که مداوا  بکنند

                                                 بدترم  شد  که  عجب   رسم  خلاف اوردم

منم اواره ی   این   کوه و    بیابان  و  کویر

                                                رو به هر سو چه  به هر کوه و شکاف اوردم

روزی ام  گشته چنین  کز تو  پریشان باشم

                                                خاک بر سر  شدم    انروز   که  ناف   اوردم

برو منصور گدائی درش را تو به شاهی مفروش

                                                چو  گدایم   دلم    از  هر چه   معاف   اوردم

گفته   بودند    مرو    واله  و    اواره    شوی

                                               گفتمت  بلکه ببینم  نظرم   قله ی قاف اوردم

و   غزل   بعد   ( مهر )  نام  دارد  که  ده  بیت  است   و  ابیاتی

                به  نظر   شما  عزیزان    می رسد

طلب  وصل   تو  را  هر  که  کند  گشته   سراب

                                         مهر    اتش    بود     ار    روز    شود    عالمتاب

گر چه  من  دعوی   پرهیز  کنم   بر سر   خویش

                                         دلم   ار    کس    بدهم         کلّ  مدع‌ ِ    کذّاب

چه  کنم  خواب   ندارم ؟   که  به  پهلو  خارست

                                       بی روی   تو    گر خوابگه    منکه  شود بر سنجاب

تو  را  حکایت   من    هم    کمی    بگوش    اید

                                           که حال   تشنه  لبان   کجا   چشد   سیراب ؟

و   غزل   بعد   هم      (هزار دستان )    نام   دارد   که   ابیاتی   چند

از این   سروده  که   هشت   بیت  است  تقدیم  حضورتان   می گردد

اگر  از  درم  در   ائی       بخدا  که   من  بیفتم

                                            منم ان هزار  دستان      که کشد فراق  جفتم

تو اگر شوی  گلستان   بچنین  جمال و  صورت

                                          گل از ان رخت بگوید     به غلط که من  شکفتم

شبی از فراق رویت       در هجر می زدم   من

                                           بلبم  چنین بر امد       غم دل  که   می نهفتم

تو که بر سرای منصور   اگرت شوی  به شامی

                                          سر و جان به پات ریزم        بخدا که من  بیفتم

 با   آ رزوی  سلامتی    برای  تمامی   شما  عزیزان  هموطن  و شاد

   باش  میلاد  مبارک   حضرت  رضا ع .      دوستدار  همگی    شما

         اسمان    شعر   و  غزل   بزودی   به  روز    خواهد   شد

                                                                                                                                          منصور