واژه های   زیبای  پارسی  از  قند   شیرینتر   است

      و سروده ی   بعد  غزلیست   بنام  ( حسن  یار ) که دوازده

      بیت   است  که  ابیاتی  به   حضورتان     تقدیم    می گردد

مگر    دگر  سخنم  را    تو  بر   جفا  بینی ؟

                                      که   پیش چشم  رقیبم  به  مهر  بنشینی ؟

مرا   که    چشم خمارست    دائما   شیرین

                                      مگر تو   رغبت ما را   به  خود    نمی بینی ؟

دمی    بحال   فقیران    نظر    به رحمت   آر

                                       که  رسم  دل  نبود    دل کشی  ز مسکینی

مگس به  ترش  نگردد  به و قت میل و هوس

                                       به گرد   دامنت  افتاده ام  عجب که شیرینی

و گر که  صبر و  قرارم    ببرده   دین    مفتی

                                       ز   حسن    یار     لکم   دینکم   ولی   دینی

هر آنکه     چهره ی منصور   دیده   زرد   آمد

                                        که     باید   از   تو   بپرسد   چرا    نگارینی؟

کسان    به گرد  قدت      در قیام و   بر پایند

                                         مرا   بگو   که  ببینم     به  حسن   بنشینی

و   غزل   بعد ( یعنی  چه)   نام  دارد  به ابیاتی از ان  توجه فرمائید

               این    سروده  هم   پانزده   بیت    است

ای  که  بر من  به جفا   ساخته  ای  یعنی چه؟

                                    نرد  عشق   از   بر من  باخته ای  ؟  یعنی  چه؟

تو    ندانی که   منم  بیدل  و   شیدا   و    اسیر

                                    تیر    ابرو    ببرم     آخته ای  ؟      یعنی   چه ؟

آن دو   خنجر   که به  بالای    نظر  کردی راست

                                    تیر   غیبی   بدل    اندا خته  ای      یعنی  چه ؟

حیف از آن   چشم و نگه  بر  سر من  تیرانداخت

                                    دشمن از  دوست  تو نشناخته ای ؟ یعنی چه ؟

دل ببردی  و    سرم  بر سر     آن  پای     شده

                                     بی من ای گل   به که پرداخته ای؟ یعنی  چه ؟

گر  کتک   خورده ی  ان  لشکر      بیرحم  توام

                                       باز   زنجیر و     فلک   ساخته ای ؟ یعنی چه؟

               ابیاتی      چند     از       غزلی   دیگر

از   لبت  بو  ی   گل  و   قند  و هل  اندوخته ام

                                   و ز  نظر   عشق  و   وفا و      ادب     اموخته ام

ای  که   ان  قد   چو  سروت    دل منصور   ببرد

                                    دانی  از  قد  تو  من  بیش  نه کم     سوخته ام

تو  که  عمر و نفس  و   جان  منی  رحمی کن

                                      دیده  را    بهر  وصالت   چه  به  در    دوخته ام

      اسمان    شعر  و  غزل    بزودی   بروز  خواهد    شد

       مطلع   اولین   غزل    در  پست   بعد    بنام (مهر )

طلب   وصل  تو را  هرکه  کند  گشته  سراب

                          مهر    آتش   بود    ار   روز   شود    عالمتاب

                                                                                                                                                   منصور