بنام    کردگار    بی    همتا

f  o   r    p e r s i  n         g  o  u  l f 

غزلی  برای    خلیج    همیشگی     فارس   

با       واژه های    شیرین تر    از    قند      پارسی

تقدیم    به   هموطنان     عزیزی    که    دلشان   برای    ایران    می تپد   

 چه زيبا  و   دلنشين  است  بردن   نام   شيرين  خليج فارس  پس   همينجا مي ايستم

و  تا  بينهايت    تاريخ    فرياد   خواهم   زد   خليج  فارس  تا همه   با  هم   هم آوا  شويم

خليج  يعني  فارس خليج  يعني فارس خليج   يعني   فارس  خليج يعني فارس  خليج  يعني فارس

بنام    خداوند     والای    شوکت      مدار

خداوند  گردون  و   مهر و   سپهر   و  بهار

ز  شیر  شتر خوردن و  سفره  بر سوسمار

کنون   پول  نفت   امده    در   برش  با  دلار

کند  مستی   ارد  طمع   بر سر  خاک   من

نداند  که   من  می کنم   زیر و  رویش   تبار

شنیدم     که   نام    خلیجم    نموده   عرب

بگو  باشد  این حقه ات  پوچ و  هم  کم  عیار

هنوزم   نباشد   تو  عمرت   فزونی  ز     چل

ندانی که   ایران    فزون   قدمتش   ده  هزار

هر ان کس  نگه   چپ  کند  بر سر  مام   من

کنم    زیر و    رو   خانه  و   در   بر  ارم    دمار

وگر  بیش  از  این    پا  نماید    برون   از  گلیم

بگو  خانه  ات   را  کنم  بر  سرت   من    سوار

مگر    مرده  باشم   که  بینم   کسی  در طمع

من   انم   که     صدام   بی  مایه    دادم    فرار

بدوران  بسی  دیده ام  جنگ  و  بر سر   هجوم

من     اماده ام     بر    نبرد  و     سر      کارزار

من   ایرانی و   سر  بکف   دارم  از   عشق خاک

ندانی     که      ایران     بود     تا     ابد     پایدار

که از  دست  چنگیز   و  اسکندر  و   بس  هجوم 

گذر     کرده  ام    قامتم      همچنان       استوار

ندارم       به    عالم      بجز     مهر     ایران   بدل

بسی   دیده   خاکم    بدوران   طمعکار  و     خوار

اگر   مرد    جنگی       نباشد      به   نزدم    درنگ

کجا     ترسم   از  توپ   و  تیر  و   تفنگ  و    سوار

تو   همچون  مگس   رفته  در   وادی  خار   و  خس

من    انم   که    شهپر   کشم   بر  شکار    اشکار

که   منصور   ازین ره   ندارد  ز جانش  دریغ

                                               بسی  همچو  من   دارد  ایران  به  پهلو  و بار

سرایش  شد  بتاریخ  ۲۷ /  ۱ / ۱۳۸۷

 پیشاپیش  به  عزیزانیکه   نسبت  به  سروده های   اینجانب   درباره     خلیج    همیشگی   فارس

ابراز   محبت     می فرمایند   و     نظر       می دهند      این     رباعی     را       تقدیم     مینما یم

برای    انکه   ندایش    به   فارس    می اید

همی  ز نای  من  اینک     سپاس   می اید

....................................................................................................................

ای   نقش  تو  بر  دلم   چو  جان  امده   است

نام    وطنم   چه     پر    توان     امده    است

من       زاده     خاک      چون      گل    ایرانم

و ز   خاک   من    آرش   و    کمان  آمده است

..........................................................................................

بنگر  بقلم    تا  که  ببینی  ز سوادش    دل  ارباب   سخن  را

بی  مایه  بود   انکه   ندارد   بدلش   همرهی  و  مهر وطن را

بلبل  که  زند  ناله  و  فریاد  کند  در   بر   گل  صحن  چمن را

خاک  وطنت  را تو  نکو  دار و ببویش  چو گل  و مشک ختن را

وقت  سحرت  گر  گذر  افتد  تو  به بستان  و گل و باغ عدن را

دائم سخن آید ز وطن  طرف چمن  هر گل و از برگ و سمن را

و  .............................................

و  اینهم  مطلع  غزلیست  پیغام  برای  انانکه  سعی  میکنند

با  پر رنگ  نشان دادن  مسائل  ملی  ایمان  و  عقیده

هموطنانم  را  کم رنگ  وبیرنگ

نشان  دهند

 که بزودی اینغزل را تقدیم  میکنم  به عزیزان وطن دوست با ایمان

نی   فدای    وطنم     می کنم     ایمانم   را

نی   که    قربانی    آن   می کنم   ایرانم   را

با  توجه  به اینکه  در صد  قابل  توجهی  از  خوانندگان  این   وبلاگ  را

هموطنان  عزیزم  در  خارج  از  کشور  تشکیل  میدهند   و  انسان 

هرچه در  خارج  از وطن  در رفاه  باشد اما  دوری از وطن

دردیست  که فقط  درمانش  با  شمیدن   بوی

وطن  است  این  رباعی  وصف  حال این

هموطنان  عزیزم است

گشته ام بهر  وطن  بیکس  و من  خانه بدو ش

نرود  جز    وطنم  مهر  دگر   در   سر  و  گوش

آن  چه   بینم   به    غریبی     وطنم    یاد   اید

مست  آن خاک خرابم  که  شدم  من  مدهوش

سرایش  ۱۰ / ۹ / ۱۳۸۶  

غزلیست   با   واژه های   شیرینتر   از  قند  پارسی

در   بدرقه   بهار   زیبا  

 بهار  و  گل  نشود   بی    رخ  گلت    موجود

منم    که   سر  بنهادم  ز  روی گل   بسجود

ز  دور  نرگس  مستت  چنان  شدم  مدهوش

فتاده    بر  سر  دستم    پیاله ای   به   خلود

نه   روی  حور   بجویم     نه   وصل  غلمان را

که  هر  دو  داد  بمن  در  یکی  نظر  چو  ودود

و  ...................

    غزلیست  با  واژه های  شیرین   پارسی

      چشم  بد دور  ز رویت  که توئی  جانم و بس

      دل و  ایمان  ببری  ای که  تو    ایمانم و بس

           جان   شیرین  ندهم  جز به  تو  ای  سرو  چمان

                گر  پذیری    بدرت   چاکر  و    دربانم    و   بس

                روی   زیبای   تو  صد   یوسف  مصری را نیست

                کورم   از  روی  تو  ار  پیر  به   کنعانم   و   بس

                کشته ها  از  تو  فتادست    به  درگاه     جمال

                و  ..........................................