بلبل و   نغمه بهاران    چه  كند  گر  نكند

گل و     ان ناله  هزاران    چه كند گرنكند

عاشق   ار  چشم  تري بر  رخ  جانان دارد

دائما    فكرت    جانان    چه  كند  گر نكند

 و  ...........

سرايش ۳۰ / ۱ / ۱۳۸۷

بزن   راه  سعدی و   بر  بوستان.........بزن  زخمه   در  مایه    اصفهان

بزن  راهی  اکنون   که حال اورد.........به یادم  جلال  و    جمال    اورد

بزن بار  دیگر  تو   از   عشق  یار.........بزن   پرده ای   تا   شود   پایدار

بزن راهی  از  بازی   سرنوشت.........بزن  تا نگردیده  خاکم به خشت

پای ار نرود  بر در میخانه  عشق.......با سر بروم که عشق وافی دارم

سرایش ۲۵ / ۱ /۸۷

بنفشه تاب مرا در شتاب می خواهد      برای ساز دلم  او  رباب میخواهد

من ازخماری نرگس شراب میخواهم     خراب چشم ویم اوکباب میخواهد

سرایش ۱۱ / ۱۰ /۱۳۸۶

بزن  راه مهر و  بزن   راه   نوش..........بزن  راه  پر نغمه  می  فروش

بزن راه  جوش  و بزن برخروش..........بزن  راه مستان  و  اوای  نوش

بزن  راه حافظ    به گاه    پگاه..........بزن  راه  فردوسی  و    رزمگاه

آنچنان  برده  دل و   جان  به  هوای  بدنش

حسدم     امده   بر    سایه    گل  پیرهنش

گل قبا  پوش  کند    یار  من   از  دست  صبا

که  صبا     بر  نخورد   بر  گل   نسرین  تنش

هر چه خواهم بگریزم من از این مشک وعبیر*

بوی گل می شنوم  از  تن  هم چون  سمنش

چشمم    افتاد  بر  ان   سرو  چمان  لب جوی

دیدم ان سرو نداردروش وزلف شکن درشکنش

خال لب   هر  که  ببیند  شود از  خود    منصور

این چنین   غالیه* را   کس   نبود   بر   دهنش

عبیر=نوعی ماده خوشبومرکب ازگلاب ومشک وصندل وزعفران

غالیه=بوی خوشیست مرکب ازمشک وعنبروجزان برای سیاه

کردن مو بکار میرفته..سرایش ۲۰ / ۱۰ /۸۶

و لکن   تو   مطرب   چه   بنشسته ای......مگر   در بروی   طرب  بسته  ای

مریزاد   دستت     که  زد    زخمه  ای......کزان  زخمه  ما را زغم  رسته ای

بزن   راه     شور     و   گهی  بر   نوا.......دمی  بوسلیک و   گهی  بو   عطا

دلم  چون  بر غمش    بر خاست   بنشست

                                          چو شد  قدش به بالا  من شدم پست

بزد     تیری   کمانش    دل  از   ان  خست*

                                            ز تیرش    صد بلا بنشسته  بر دست

ز  چشمم   نرگس   افتاده       چو  چشمش

                                              بدور   ساغر  از ان می بشد مست

شدم     بیگانه    از     خود     در    جمالش

                                              بهاران   دیدم  و شد فتنه   پیوست

                            به  روز   زار    منصور    و      دل   مست

                             شدم پست و دلم خست او چو بنشست

خستن  . = مجروح کردن.زخمی شدن.درد مند شدن سرایش ۱۳ / ۱ /۱۳۸۷

               خدائی که دارد   مه و  مهر و  تیر.......زخون اورد   بوی  مشک  و  عبیر

              خدائی که  دارد  سیاه   و  سفید.......بدستش  بسی خلقت  امد پدید

               مترسان تو مفتی من ازاین خدای.......که خود بربهشتم  شود رهنمای

              بده ساقی ان اب  اتش  سرشت........خدایت دهد این  عوض دربهشت

              که گر یک دهی تو  به قرض حسن......دهد مر تو را   او  به ده  در  عدن

با اینوصف مثنوی اب اتش مدار تمام و. ولکن  تو مطرب چه بنشسته ای             

                                                  مگر در  بروی    طرب   بسته ای؟

من امشب در بدر دنبال    یک  خورشید   می گردم

طراوت را درون  دختر صد ساله ائی  ترشید میگردم

گهی دنبال تصمیمم گهی بر ساحل تردید   میگردم

زبانم را جلا  دادم  بپیوست بیان  واژه امید  میگردم

من  امشب  رفته ام   بر  پشت بام   خانه  عشقم

زپشت  ابر  تیره  در پی  مه پاره و ناهید  می گردم

سرایش ۱۸ /۷ /۸۶    خدائی  که ادم  زگل  افرید......بدل مستی اوردو روحش دمید

                       خدای خطاپوش بخشش مدار......خدائی که مهرش بود  اشکار

                      خداوند  لیل  و  خدای   نهار.......خدائی که دارد کرم بی شمار

                     خدائی که خلقت کند با  بهار.......گل ونغمه  خوش دهد بر هزار

اگر چه شعر ازمن است اما وبلاگ مال شماست برای

اینکه در جهت خواسته شما باشد اینجانب راراهنمائی

بفرمائیدکه چه شعری را بیشتر دوست داریدغزل..رباعی..

دوبیتی...شعرنو....عرفانی..عاشقانه....وانچه شما  میخواهید

خدائی که دارد  نظر  بر  تراب........کند دانه را  زنده  از  افتاب

خدائی که دارد کرم بی شمار........بدستش بود عالمی پایدار

کجا بهتر ازاو ببینم شفیق.........خدائی که باشدبه نزدم رفیق

کجا باشداز بردنم   ناتوان........بباغ   بهشت و    سرای جنان

پروانه   نداري خبراز  اين رخ   زردم

من چون تو  دگر بر قدم  يار  نگردم

ياري كه به رنج وغم من   كار ندارد

من   از چه  بدور قد  ان  يار  بگردم

سرايش ۱۲ /۱۱ /۸۶

اگر  مي  نباشد  به دردي  خوشم..........كه تا  در بهشتم  از ان سر كشم

مرا وعده  داد    ان  خداي    غفور..........روم  در  بهشتم  چو  گشتم بگور

مرا وعده  داد   ان   خداي  لطيف...........بود   نزد  عقلم  وعيدش   شريف

         عزت    پايدار                                               حق نگهدار

جام  طلا

چرا امشب  نمی خوابم

                                    مگر خوابم ر یا باشد

دگر مطرب نمی خواهم چنین  بی دست وپاباشد

بزن از فکر خود مطرب

                                  مگر اینجا محل درس چپ کوک و گوشه و اینسان ماجرا باشد

بزن بشکن تو تار خوش صدایت را     بزن نا گفته هارا

مگر خمخانه جای ادم بی دست وپا   باشد

من از میخانه میترسم 

                                درش رابا دو  دستم سخت میگیرم

من اورا زیر  یک ساغر  چنان پنهان کنم  روزی

                                                                 فقط شاهد  خدا باشد

نه میترسم  که شاید  این   ر یا  باشد

من اینداروی  تسکین را نمیخواهم..........که دردم  بیدوا باشد

بزن ناگفته هارا    ازچه میترسی

بکش بیرون  زسازت درد  تنهائی سال ام  را

                                                               اگرچه بیدواباشد

                                                                                             بزن مطرب

نگهدارت     خداباشد

نمی خواهم  چنين جامي  كه در پستو  بنوشم  من

من ان جام از تو  ميخواهم       كه مي  ريزش   رهاباشد

نميخواهم  دران  پستو      ولو    جامش..........  طلا  باشد........

سرايش   ۲۵  /  ۱ /  ۱۳۸۷

مي  صافي و  اب   شوكت   مدار..............كشد  در    بهاران     دلم   برقرار

بده  ساقي ان اب دردي سرشت.............بكردم  من اين  عاريت   از بهشت

در مسلک ما  خوردن  هر   باده   حرامست

ان جام   خورم    در   بر  ان  ماه  تمامست

حاشا  که نشینم   به سر  جام  دگر    لیک

از جام توام  هر چه خورم نوش و به کامست

سرایش ۲۰ /۱/ ۱۳۸۷

می    ارد  دوام  جوانی  بکام...... که بادا دوامش همی مستدام

بهار و  گل و   اب   ائینه   فام......مبادا کسی کو کند می  حرام

ازغمت   راهم  بکوی میکده    افتاده   است

وزدو چشمت جان من مست نگاه وباده است

ای کمان ابرویت   تیرش به جان من   رواست

گر دو صد تیرم  زنی  جانم بران   آماده  است

سرایش ۲۳ /۱/ ۱۳۸۷

بکن دردمن را به جامی دوا.......توئی کشتی عقل من ناخدا

بیا ساقیا دل   بدریا    زنیم.......براین خرقه اتش به یکجا زنیم

امشب   زغمت هر چه بگویم  درد  است

انگار   فلک   تا  به   ابد  نا   مرد   است

هر  انچه بدیدم من  از این  ششدر خاک

گوئی  همه  عالم  ز  فراقت  سرد  است

سرایش  ۶ / ۱/۱۳۸۷

تسلسل  خرد  را به  باطل    کشد........چو می در رسد  کشته  گردد خرد

جهان   جملگی  دارد  آوای  مرگ.........به  دور  تسلسل   نشاید    درنگ

کلیه اشعار این وبلاگ توسط منصور گروسی سرایش گردیده وباز نویسی

انها با ذکر نام  شاعر  و  منبع  بلا مانع     می باشد..حق نگهدار..

انچه دارم باشداز لطف خوش و والای دوست

میگذارم سر بره    یا بر مقام و   پای   دوست

گر   بمیرم    بار   دیگر   پس   بیایم  من   به   دهر

مستی ام گرددمضاعف از می   صهبای *  دوست

من  نه  ان   رندم  گریزم  از می و  مستی و  جام

کاش ازین ره میشدی چشمم بجای پای   دوست

شب   نشینی   بر  وصالش      دارد  آوای   طرب

خوش که دست افشان برقصم همره آوای دوست

ساغر  می   کی  تواند   همرهم  چرخد    زعشق

ساقیا   جامی   دگر ده   تا شوم   شیدای  دوست

من  همانم  کز  ازل   می   بر    وصالش     می زنم

تا   الستم     مانده ام     در   چنبر مینای * دوست

خون  دل  خوردم    ولی   خونم    بساغر  شد  قرین

چشمم  افتاده   از  آن    بر  قامت  و   بالای   دوست

شد   شب و  روزم  یکی  از  درد   بی  فرجام  عشق

هر چه  می بینم  فنا  شد    بر  سر  سودای  دوست

جان منصورار یکی باشد که شد شیدای دوست

مانده ام دراین معما کی   شود  در  پای دوست

سرایش ۲۶ / ۱ /۱۳۸۷ صهبا=شراب انگوریکه مایل بسرخ باشد..چنبر مینا=بر هم

خوردن جامها وپیاله ها..دور چرخ..حلقه اسمان  تقدیم بشما دوست عزیز وگرامی

واما بر طبق قولی که بشما عزیزان داده بودم ونظر به اینکه مثنوی ذیل از هشتاد

بیت هم تجاوز نمود ناچارم در زیر هر شعر دو بیت از انرا تقدیم شما نمایم

دمی در گذر از غم و  سرنوشت........بده ساقی ان اب اتش سرشت

بده   ابی ارد   به  عقلم   زوال...........ره ام  را  کشد بر  کمال  خصال

هم اینک  بگویم  من   از   مولوی

ز   شور    دل  و   رایت    مثنوی

چنان امد از چشم  او  دل  بجوش

کشیدم دلم   در بر   می   فروش

بجامی      مرا  از  غم   ازاد  کرد

برون   از  سرم   فکر   فرهاد  کرد

بده جامی   اینک   که   حال  اورد

 ز    عقلم     زلالت    زوال   اورد

بگفتم    بمطرب   که چنگی   بزن

غم از پرده   دل   تو   بیرون   فکن

چنان زد که دل را   می   امد   بیاد

بشد هم   بسی   ناله ام  از  نهاد

هران دل که شد  از   رخ   افروخته

به     روی   گل   لعبتی   سوخته

طرب    را  نشاید   کشد  در  کنار

نه   اندر  بهاران   نه   بانگ   هزار

به   هر  در  رود  اید از  روی    یار

چو     بلبل   فغان   ارد   اندر بهار

کسی کو دلش شدبغم سرنوشت

نشاید براو شادی از   سر  نوشت

قضا را  رضای  حق  ارد  به    پیش

چه  کس  می تواند براند  ز خویش

باتوجه به اینکه این مثنوی بالغ برپنجاه بیت میباشد واستمراربرخواندن

یک وزن ویا یک شعر ملال اورست مصمم شدم که بقیه انرا

بصورت زیر نویس در ذیل بقیه اشعارم خدمتتان

عرضه بدارم که امید است مورد

التفات شما عزیزان

قرارگیرد

اغاز

سرایش ۱۷/۵/۸۶

چونکه خواب اید به چشمان خمارت دل فنا

میشود ازچشم مستت  ایکه کردی جان ما

از حیای نرگس فتان خود  بی  دست  و  پا

بار دیگر  کن  نگاهی  تا  کنم  جان  را  فدا

کلیه اشعار این وبلاگ توسط منصورگروسی سروده شده است

وبازنویسی انها باذکرنام شاعر ومنبع

بلامانع میباشد

سرایش شد در ۲۳/ ۱/۸۷

در  بهاران   گر نباشد   طاقت  گل  بر   فراق

دارم  از  روی  گلش  من   با   بهاران   اتفاق

هم زطاق ابرویش  دارم  بسی  من درد  ورنج

هم چنانیکه زطاقش     طاقت من گشته طاق

سرایش شد در ۲۳/۱/۱۳۸۷

رفته  بودم   تا  رهی   بر   دل    زنم

راه   شوری    بر      دل   غافل   زنم

لکن   افتادم  ز  دل   در   پیچ   و  تاب

نی که می خوردم نه عکسی درشراب

سرایش شد در۲/۱/۱۳۸۷

من  خواب تو  را در همه شب  خواهانم

تا  داد    دلم    در   دل  شب   بستانم

هر شب  نشوم  خواب  و سحر  میگویم

باشد   که  شوی   از  در  من   مهمانم

سرایش شد  بتاریخ ۲۰/۱/۱۳۸۷

از خمار روی تو   گریان و   سوزانم  چو  شمع

بر شب وصلت  امید ارم  که حیرانم  چو  شمع

تا سحر می سوزم  و   دارم     امید    فرصتی

اتش دل بر  نشانم   از دل و   جانم  چو  شمع

سرایش ۲۰/۱/۱۳۸۷ اشعار این وبلاگ توسط منصور گروسی سروده

شده وبازنویسی انها باذکرنام شاعر ومنبع بلا مانع است

ای انکه   مرا   در  طلبت   رنج   مدام     است

دانی  که رخت چون گل و چون ماه  تمام  است

دارم     سخنی   از   دل  و       پنهان     نتوانم

از   هجر تو   ما را  بسی اندوه  به  کام    است

سرایش ۲۱/۱/۱۳۸۷

آن دیده   شهلای تو   را  ماه   ندارد

برجلوه   زیبای تو کس    راه    ندارد

چون طلعت    تو  ازدر   خرگاه  دراید

ان یوسف مصری که شداز چاه ندارد

سرایش ۲۳/۱/۸۷

آفتاب روی تو   دارد   بسی   رنگ  جمال

ماهتاب  حسن تو    دارد خطی  ازصدخیال

درخیال من   نگنجی    ای گل صاحب جمال

مرحبا  بر آن جمال و ای دریغ  ازاین   خیال

سرایش شد۱۲/۱۱/۱۳۸۴

هرکه چون من بدرت چشم تماشا  دارد

کوس *  رسوائی اگر زد  زچه  پروا دارد

شب وصل است وحریفان  همه در بند تواند

تا  ببینند   که  چشمت  به  که   ایما * دارد

بس  تطاول* بسرم شد   که   نظر باز  شدم 

که    نظر  بازی   تو   حالت    یغما* دارد

خون  دل  خوردم  و از لطف شکرخند توگل

به  مقامی    شده ام   کز تو    تماشا    دارد

من  به  اول  قدم  از روی تو مجنون   گشتم

که  دلم   قطره  و   او  جلوه   دریا    دارد

بس  بگردیدم  و در  باغ  خم  اندر خم حسن

گل  رویت  همه  جا  در دل  ما    جا  دارد

گفته   بودم   بگریزم   ولی    افسوس   نشد

مگر  از  دست تو  کس رفته و   کس پادارد

بگذارم   که  بگویم  زجمال و  رخ و  حسن

آنچه  دیدم  به جهان   روی تو   یکجا  دارد

سنبل  موی  تو   دارد   همه   افسون   بهار

طره ات *   بوی  گل و   چنبر* زیبا    دارد

هر که   دارد   سر همراهی   مردان  طریق

باید  از  سر  گذرد  گر  که   ره  ما    دارد

گر چو منصور  بدارم  بکشند  از  غم دوست

خوش  نماید  که  بر ان  قامت  رعنا *  دارد

کوس = طبل زدن*ایما = بیان موضوعی بصورت رمز واشاره .*تطاول = ظلم کردن

یغما = تاراج . غارت .چنبر = حلقه زلف..رعنا = خوش نما .نازنین.لطیف

سرایش ۲۱/۱/۱۳۸۷

حق نگهدار

آن زمانیکه رخت عشوه بدل  می فرمود

چون  گل ازباد بهاری  بشنیدم  بویت

گلرخت  درشب  دیجور* مرا اختر  بود

کارم افتاده بجائی که بساقی زده ام

دست تسکین که  دوایش  ببرم  بهتر بود

لخته هارفته بساغرکه تو بینی گلرنگ

نه شرابست  که خون دل این کمتر بود

به بهاران و گل و ناله بلبل  درباغ

گر  بهجرم  زقضای سر  آن  سرور بود

چشم منصور به   لطف ازلی  شد پیوند

گر  به وصل توشدم  مرحمت داور بود

د یجور= شب بسیار تاریک ...سرایش شد بتاریخ۱۷/۲/۸۶  کلیه اشعار این وبلاگ توسط

منصور گروسی سرایش وباز نویسی انها باذکر نام شاعر ومنبع بلامانع است

آن چنان از غم هجران  تو من   سوخته  ام

گوئی از سر به قدم    تا   ابد   افروخته ام

چشم     امید  بر   آن    صورت زیبا    دارم

بر ره و امدنت     دیده   به در    دو خته ام

سرایش  ۲ /۱/۸۷