. این  واژه ی  زیبای سخن بیش  ز قند است

                             .  صلای  مستان 

               آنکه   بر  مستان  صلائی   می زند

                                                              یا که مستی دست و پایی می زند

               مطربی   هم   گر  نوائی   می زند

                                                               جملگی   دم  بر  خدایی   می زند

                                        بلبلی  بی دل  نوائی  می زند

                                        باد   پیمایی   هوایی  می زند

              ور  گدایان   جز   نخوانندی    خدای

                                                              پادشاهان   را   گدا  شد   رهنمای

              کاروان   عشق   اگر  شد بی درای

                                                              عشق و در دل برنشستی بیصدای

                                     کس نمی بینم ز بیرون  سرای

                                     و  اندرونم   مرحبائی  می زند

            چونکه  مهر  اید  رود  در تار و پود

                                                                خرمن  دل   سوزد از  بود و  نبود

           و آن  زمان افتد به  اقصای  وجود

                                                                سر بخاک افتد  کند بر  او سجود

                              اتشی دارم  که  می سوزد وجود

                              چون بر  او  باد  صبائی   می زند

                       این  تضمین  بیست  و چهار  بیت  است

                . اگر  من  جای  گل  بودم 

شبی  سرد   و  زمستانی

             و   یا    کولاک  و      بارانی

                                  اگر   من  جای   گل  بودم

درون  لانه  ی    یک  بلبل  سر   در  پر  تنها

و  یا در خانه ی  یک  عاشق دلداده ی رسوا

خودم  را هست  میکردم

                                  دلش   سرمست می کردم

                                                                               اگر من  جای  گل بودم

برای  کودکی  تنها     بدون  مادر و بابا       یتیمی  یکه  در دنیا

بدستش  پرپر  و  بویم  بکفش  پاره اش تا  هست    می کردم

در آن  دستان  بی مادر     ز فقر و گشنگی  لاغر 

دو  صد   جانم   فدای  لحظه ای   ز آن  شصت   می کردم 

                                                                      دلش  سرمست  می کردم

و  یا  بر   گردن  یک  کودک   تنهای  بی   بابا 

خودم   آویز  می کردم  

                               چه  حلق  آویز می کردم     

                                                                     دلش  از بوی خود  لبریز  می کردم

                                                                     بجای  بودن   بابا   چه   گل  ناچیز می کردم

اگر منصور بیدل  یک گلی باشد خداوندا   چه  میگردد ؟

ز الطافت    که   حتی   ذره ای    هم  کم    نمی گردد

خدایا   رحمتی  فرما

                         الهی  فرصتی  فرما

                                   مرا  هم   رخصتی  فرما

                                                              گلی  باشم

برای  شادی  و  وصل دلی   یا  بلبلی  باشم

برای  کودکی حتی دمی  شور آوری    باشم

چه  می گردد ؟

                      که  گل هم مرهمی  گردد ؟

                                                                      ز  لطفت  کم  نمیگردد

                                        این  سروده  ای  است   بلند

                           .  شکار  دل 

           ما   نکو  را  که نکوهیده   ندیدیم   زیار

                                                          ور بدارم  بکشد  در  بر  او  شد    پندار

           من و   منظور ندارم   بجز   از دیدن  یار

                                                          گر حضورش  بحصول اید  و منصور کنار

          مردم چشم وی ام گشته چنان مردم دار

                                                        کارش افتاده  کمانی  و به تیری و شکار

                                 این  غزل  هشت  بیت  است

  با  مطلعی از یک غزل شما عزیزان را  به دادار  بی یار سپرده  تا درودی دگربار بدرود

اب  حیوان  گر سکندر  اندر آن  ظلمت ندید

                                                         روز روشن از لب لعلت که ان بتوان چشید

      با     توجه      به     این       که    اشعار       اینجانب       اخیرا 

 بدون ذکر  نقل  منبع  و نام  شاعر  در موارد متعدد مشاهده   گردیده

و  از طرفی  دوستان  عزیز  و  همراهان  گرامی  و  بزرگوارم  مایل  به

مطالعه  ابیات   بیشتری  از  هر  سروده   می باشند  لذا  از این  پس

حداکثر سه بیت در معرض  دید عموم  و  ابیات  بیشتر  جهت  مطالعه

دوستان   عزیزم  که  با  نظرشان  خانه ی نظرات اسمان شعر و  غزل

را  مزین   میفرمایند برایشان  خصوصی  نگاشته  خواهد  شد  که هم

تشکر  از  حضور  انها  و   ابراز   نظرشان  گردد   و   موجب   مراوده ی

بیشتر  و    هم  در  معرض  دید  همگان  قرار  نگیرد   لذا  در صورتیکه

دوستان   عزیزم    پیشنهادی    دارند     لطفا       مرقوم      بفرمایند

هم چنین کاربران   محترمی  که  در  تالارهای   گفتمان   اینترنتی  خصوصا  تالارهای

نیک صالحی  اشعار  این  وبسایت را نقل  میکنند  محبت فرموده منبع  و نام شاعر را

درج بفرمایند زیرا بیشترین اشعار این وبسایت  در تالارهای گفتمان اینترنتی  و سپس

وبلاگهای  شخصی   بدون    نقل  منبع    و    نام  شاعر  مشاهده   گردیده   است

در     غیر      این      صورت        موضوع           قابل          پیگیری      می باشد

                                                                                                                          منصورگروسی 

              . خلیج  ((((((((((((((((((((((((زیبای  فارس ))))))))))))))))))))))ما نا ست

       . این  واژه ی   زیبای   سخن   بیش  ز قند   است 

                           .  ناوک  دلدار 

مژده    بازم   خبر  از  ناوک    دلدار  آمد

                                                       مرهمی بهر  من و    این  دل بیمار  آمد

آنکه  هر دم   ببرم  جور و  جفا میفرمود

                                                      چه شد اینگونه سرم مست بکردارآمد ؟

کرمی باز  بفرما  که چو  منصور و   خیال

                                                       هرکه  ناوک  بدلش  خانه ی  خمار  آمد

این غزل  ده  بیت  است

                            غزل  بعد  مطرب  طرب

مطربا  راه  دگر  زن  که  دلم  شور افتاد

                                                       اشک درماندگی از دیده ی منصور افتاد

تو که  دائم به غمی  راه طرب  را  بنواز

                                                      کی ز تنبور  تو  دل واله و مسرور افتاد  ؟

ره دیگر بنواز ای همه سرمست و خراب

                                                       زخمه ات از طرب و  شادی دل دور افتاد

این غزل  دوازده بیت است

                      . چشم  نرگس 

ایکه بی کحل کحیلی  و تو بی وسمه وسیم

                                                رخ  زیبات   نشاید     که  کنم   من   ترسیم

دل دیوانه   چه دانست   بر آن روی   چو ماه

                                                نه که درمان بودش  بلکه زبن  گشته سقیم

گر که منصور  غزلخوان  تو شد  در همه عمر

                                               زآنکه  بر خلق  چو رویت  شده   ایام   عقیم

سقیم  :  بیمار

عقیم : نازا

کحل : سرمه

کحیل : سرمه کشیده

این   غزل  ده بیت  است

تا درودی دگر باره  برای تمامی عزیزان هموطن و فارسی زبانان محترم ارزوی شادی میکنم

                                                                                                                                              منصور 

     . این  واژه ی   زیبای     سخن   بیش   ز  قند   است 

    یا نسیم الصبح    اخبرنی   و  عمری  منتهای

                                                             کشتی  عمر  مرا   شد  بی خدائی   نا خدای

     حالتی مغموم   روحی عن  فراق  فی البلای

                                                               درد دل دارم همه شب از غمش من با خدای

    عندلیبی خواند و بلبل رفت و بوم آمد به جای

                                                              در عجب اینم که بومی خود بخوانندی  همای

    با که گویم   درد دل  در محضر  این ناخدای ؟

                                                        نی که مهری نی که عشقی نی خدایش رهنمای

   یار ما  نازش  کجا باشد  چنین  با من  چرای ؟

                                                            یک  دمی  راه  تحمل     وانگهی  ره   بر جفای

این غزل  ده  بیت است                                                                             منصور  

                                           جام و شراب

    برو   ای   زاهد و  بر جام می ام  خرده  مگیر

                                                             تو  رهت  شد  به  ریا      من  نروم  بر    تزویر

   تو به خلوت  که   چنانی  به چنین راه  چرا  ؟

                                                             چه شود  گر  که  بری  ره  به   مقام  تدبیر  ؟

   و آن بهشتی که تو گویی ببر ما  که  چراست

                                                              خالق  از  روز  ازل    کرده    بهشتم     تقدیر

   آنکه  دادست  مرا   از  ازلم   جام  و   شراب

                                                              به بهشتم که چنین  است  منم  بر تکفیر  ؟

   این  غزل   نه  بیت  است                                                                          منصور  

    تمامی  اشعار  مندرج  در این  وبسایت  از  سروده های  منصور گروسی است     از  دوستان عزیز و  کاربران    گرامی

    تقاضا    میشود   و    شایسته    است       که    در   صورت    نقل    سروده ها     منبع    و   لینک      انرا     بنگارند

                      .  و  نیکوست  نظر  خودتان  را  راجع  به  اشعار  بیان  فرمایید 

                            غزل   بعد   (( مطرب  طرب ))

      . خلیج (((((((((((((((((((((((((((((((((ز یبا ی فارس ))))))))))))))))))))))))))))))))ما نا ست

   . این    واژه ی     زیبای     سخن   بیش    ز قند   است

      آنکه   این   روی  تو  را  جلوه ی  فروردین  داد

                                                          صبر  و   آرام   تواند   به  من    بی  دین   داد

      سخت عجب مانده سرم بر سر این سر وجود

                                                          راحت  زخم   مرا   مرهم   درد   آگین      داد

      گرچه  در چنبر  زلف  و  به  کمندت  نه  کمند

                                                          ولی  انگار    گدائی    به  من   مسکین  داد

       و ر  غزل  داد  به  منصور و   ترنم    به  خیال

                                                          به تو بوی گل و هم  نرگس و هم نسرین داد

      گر جمال  تو جمیل است و  خیالم  چو  خلیل

                                                         آتش افتاده  بر آن    سر  به  چنین  بالین داد

     دلم  از گل   نبود   بهر  تو   سالی    به  وصال

                                                    بنشیند   رخ  تو   سر   به   چنین     تمکین  داد

                        با  عرض   پوزش    از    تمامی    دوستان    عزیزم    به   علتی    که    می دا نید

                                      برایم  مقدور نیست  تمامی  غزل  را  در وبلاگ  درج   نمایم

                               در  بین خلایق خداوند  جمیل  زیباترین  صورت را به انسان عطا  فرموده

                              که  اگر  صد چند ین  هم  برای این صورت  سروده شود  بازم  کم  است

                             نظر  شما  موجب  می شود  تا  منصور غزلهای بیشتری در وبلاگ بنگارد

                   این  غزل  تا  هنگام نگارش  به  پا نز ده  بیت  رسید              منصور 

                     غزل بعد ( (  ناخدای بی خدا ) )

   .  این   واژه ی   زیبای   سخن   بیش   ز قند  است

مگرم   دست   قضا   باز   گذاری   بکند

                                                          دیده  را تر  بشود   چاره  ز کاری   بکند

غم مخور بلبل  زیرک که سرت در پر غم

                                                          گل  کنارت  بدمد    برگ   چناری   بکند

نفسم  راست نیاید  که گره  بر آه است

                                                         خوشم از ساقی  اگر قول و قراری  بکند

دانم این غم بدلت  همچو که منصور نشست

                                                        بر  سر   شاخ   گل    آواز  هزاری   بکند

این  غزل  ده  بیت  است                                                               منصور 

                                                                       غزل بعد

                                 غزلی  از دل بر خاسته

                             ((  جلوه ی   فروردین  ))

                                    دوازده بیت است  

  د وست عزیز نظر شما موجب میشود تا منصور از سروده هایش بیشتر در وبلاگ بنگارد پس نظر یادتان نرود

          این   واژه ی    زیبای  سخن  بیش  زقند   است 

عشق  و  شهوت  به  هم  انگار  نیاید  ز قدیم

                                                            دل  عاشق   نشود   بر  در  شهوت    تسلیم

تن    سیمینت   اگر  بر    درم    آید      ز  وفا

                                                             جان  دهم  بر سر  آن  سیم  و  لکن ز نسیم

دارم    امید   بیارد   خبری      همچو    کلیم

                                                             گر چه  لالم  من  از  آن  لاله ی رویت   تکلیم

نکنم      تا   که   بیابم    رخ     زیبای    نگار

                                                            عاشقم  بر  سر    کویت    منم  افتاده  مقیم

این   غزل  یازده  بیت  است      غزل بعد (( اواز هزار ))                   منصور  

             این  واژه ی  زیبای  سخن  بیش   زقند   است

بر  لب   آمد  جان  و    لب  جانانه  را بر خود  ندید

                                                          کز  همه    ببریده ام       اما     ز  تو   نتوان   برید

گر چه او  ما  را به هیچ   اندر همه   عالم  فروخت

                                                          ما دل  او  را  به  عالم     کی    توانستی    خرید

در  خمار  چشم   اویم    مستی ام    رفته  ز یاد

                                                           شاخی  از گل  دارم  و   دل  بر  کجا   شاید  پرید

سعی ام این  بود  و  نگویم   درد دل  را  با تو یار

                                                           بر دهان  شد جان و  طاقت بر سر طغیان  رسید

بس  سخن  آمد  زمنصور و  بسی  بر نظم  شد

                                                            لکن  او  دل  برده و    دل    بهر  او    باید   طپید

این غزل  چهار ده  بیت  است                                                                     منصور  

                                           غزل   بعد   (( سیم  و  نسیم ))

                                  عشق و  شهو ت  به هم انگار  نیاید  ز قدیم

                                  دل  عاشق  نشود  بر  در   شهوت    تسلیم